Gece

Kar

2012-01-27T09:42:00.000+02:00

Sabah televizyonlarda İstanbul'da nasıl kar olduğu, hayatı nasıl kötü etkilediği canlı yayınlarla anlatılıyordu. Oysa tam da o saatlerde Ankara aynen böyleydi...

Her perşembe...

2012-01-26T16:39:00.002+02:00

Her Perşembe olmasa da her 4 Perşembenin 3'ünde sabah 5.20'de kalkıyorum. Sabah 6'da bir araba beni alıyor. Havaalanına gidiyorum. Tadında Anadolu'dan bazlama ekmeğine beyaz peynirli tost yiyip yanında büyük çay içiyorum. 7.30 uçağına binip İstanbul'a gidiyorum. İnince taksiye biniyor 36.50 tl verip sahilyolundan Çemberlitaş'a gidiyorum. 9.30'da müşterimin yanında oluyorum. Toplantıyı yapıyoruz. Çıkınca Çemberlitaş Aslan Restaurant'ına gidiyoruz. Bulduğum bir sebze yemeğini yiyorum. Oradan çıkınca yeniden taksiye biniyorum. 38 tl vererek havaalanında iniyorum. Yolda taksici ile trafikten ve havaalanı yolundaki radardan konuşuyorum. 16.40 olan uçak biletimi 16.00 ile değiştiriyorum. Starbucks'ta kahve içiyorum. Uçağa biniyorum. Kalkış sırası bekliyorum. Beni sabah havaalanına bırakan adam alıyor. Yolda annemle konuşuyorum. Mutlaka İstanbul'daki havayı soruyor. 6'da işte oluyorum. Patron oralardaysa gün sonu konuşmaları yapıyorum. Evime dönüyorum.

Biraz sıkılmış olabilirim.

Özgüven eksikliği

2012-01-16T08:18:00.001+02:00

Haftasonu kuaföre gittim. 10 senedir aynı yere gidiyorum zaten. Birinin sacını boyamışlar, pek hoşuma gitti. "Hüseyin abi bana da bu renk yapsana" dedim şen şakrak... "Ohooo senin sacın o renk olana kadaaar" dedi büyük bir küçümseme ile!
Sonra vay efendim senin neden özgüvenin yok!

Giriş-Gelişme-Sonuç

2012-01-14T18:11:00.002+02:00

Handan'ın yeni yıl kutlama mesajı teee Mayıs tarihli bir postta olunca üzüldüm aslında. Eskiden ne çok yazardım. Şimdilerde yazmaktan çok okuyorum, ki okuduğum şeyler de Güzin Abla'dan hallice bile değil.

En son postta şişkoluğumdan dem vurmuş ve "şimdi 13 kilo fazlayım" demiştim ya, hah şimdi de 20 kilo fazlayım :) Hayatımı şişko olarak devam ettirme kararı ile "ölüme recim" kararı arasında bi yerlerdeyim. 32 yaşımda olmamdan mütevellit ölümüne recim noktasına daha yakınım. Ama şu anda tokum, akşam yemeği saati gelince fikrim değişebilir.

Görüldüğü üzere "şişko ama kilosu ile barışık", "neşeli şişko" söylemlerinin hepsinin canlı örneği gibiyim. Ama bu neşemi mutluluğumu da fazladan olan 20 kiloma bağlamak biraz da kilolarımın kaldıramayacağı bir yük olmuyor mu?

Yazının bir sonraki paragrafı gelişme kısmı olacak ve ben aslında size neden mutlu/neşeli olduğumu anlatacaktım. Amma ve lakin sabah dişçiye gitmiş ağrı çeken ve cumartesi akşamı 18.30 itibari ile hala ofiste olan biri olarak çok fazla mutluluk şeysi yazamayacağımı fark ettim.

Ama valla bugün hayat bana bi pembe, bi pembe....

Hayat pembe de hava gri. İnanılmaz soğuk. Kar ve soğuk sevmeyen, sıcaktan da pek hazetmeyen bir insanım ben. Yine de bu karın kışın içinde 9 günlük bir sıcak iklim tatili beni heyecanlandırıyor. Bir aksilik ya da bir başka güzellik çıkmazsa, yani kısmetse Şubat sonu Tayland ve Singapura gideceğiz. Ki ben daha bloga İngiltere ve Macaristan seyahatlerini yazmamışım :) Aslına bakarsanız sadece seyahatler için bir blog açmaya niyet ettim ama fazla detaylı yazacağım diye azmedince o proje de rafa kalktı (http://gezenti-gece.blogspot.com/) oysa ki nasıl da vatana millete faydali bir proje idi. Dur la, ben bunu bırakıp oraya devam edeyim.

Gelişmeyi de yazdığımıza göre sonuç bölümüne geçebiliriz: Şişkoyum :)

Hadi kalalım sağlıcakla...

Not; Handan seni sürekli okuyorum, kimi zaman yorum bırakma çabalarım da oluyor, ama nedense asla başarılı olamıyorum :(

Şişko

2011-05-06T19:25:00.005+03:00

Bu foto çekildiğinde toplamda 20 kilo vermiş olmama rağmen çok şişman olduğumu düşünüyordum.

Oysa şimdi o fotodan tam 13 kilo fazlayım...

15 kiloyu bekliyorum, ki gelecek hafta budapeşte'de sonraki hafta ise londra'dayım. Benim için kolay bir hedef, ondan sonra başlayacağım...

misafir

2011-04-14T23:51:00.000+03:00

Geçen gün bize uzun bir aradan sonra misafir geldi de...

Ben her bahar dirilirim

2011-04-12T21:30:00.002+03:00

Kırılan dallar gibiyim

Ben her bahar dirilirim.

Gizli bir kaynaktır içim,

Kendime bir yol bulurum

Eski günleri hatırladım. Fonda sezen olmasının, işyerinde yalnız olmamın, bahar olmasının, çalışmak yerine blogta takılmamın da etkisi olmuştur. Benim acaba Sezen'siz bir baharım geçti mi?

Tevekkül vs Amor Fati

2011-03-01T11:20:00.002+02:00

Orlando'ya gittim geldim ya, bi ayıldım. Harala gürele çalışırken farkında değilmişim ne çok sıkıldığımın bunaldığımın... Oraya gittiğimin 3. günü mü 4. günü mü ne bi patladım zaten. Ben bu adamlarla uğraşmak istemiyorum, benim "challange"m bu değil falan diye. Dönesim gelmedi valla.

Döndüm, şimdi de çalışasım gelmiyor.

E bir yandan da 1 mart oldu. Bahar resmen geldi ya, ben arabesk moda girdim. Takvim bilir bir bünyem var, sallamıyor havanın kaç derece olduğunu, madem ki 1 Mart, o zaman bahar gelmiştir diyor... Vakti zamanında bunu "ben her bahar aşık olurum" diye yorumlardım, ama şimdi her mevsim aynı adama aşık olunca bununla açıklamak çok anlamlı gelmedi.

Dün takıldı aklıma Tanrı istemezse... Önce bütün dün beynimde döndürdüm. Aksam eve gidince de n defa dinledim. Hatta çeşit olsun diye bi Sezen'den, bi Müslüm'den, bi ondan, bi bundan... Pek zekiyimdir!

Ruhum arabesk seviyorum, napayım...

Özellikle Tanrı istemezse yaprak düşmezmiş kısmı için dinliyorum sanırım, bir tevekkül durumunda... (Bi yandan da "lan şimdi aşk acısı çekmek vardı, insan ne güzel bunla dağılırdı" diye de düşünmeden edemiyorum sanırım. - Allah çektirmesin :) )

Ama şu anda şarkıyı bir aşk acısından ziyade bir tevekkül durumunda dinliyorum. "Tanrı istemezse yaprak düşmezmiş... Tanrı istemezse insan ölmezmiş."

Daha farklı açıklarsam yine "Amor Fati - kaderini sev" motivasyonuna ihtiyacım var...

Yaz geldi!

2011-02-17T09:56:00.002+02:00

Baktım Ankara'ya baharın yazın geleceği yok, bari ben yaz olan bir yere gideyim dedim. İş için bir haftalığına Floridaya gidiyorum. Hava 27 derece, valizde t-shirt'ler... Hem gidesim var, hem de yok... 11 saat ucak yolculuğu, müşteriyle olma vs vs zor gelse de, işlerden uzaklaşmak da pek çekici.

by"e" pass

2011-01-31T21:59:00.002+02:00

3 damarı değişti bugün babamın... Bugün yogun bakımda, az önce konuştum yoğun bakımla yavaş yavaş kendine geliyormuş. Ağrısı sızısı çokmuş...

Yeni bir hayata başladı sanki babam. Resetlendi. Kapatıp açtılar sanki... Gerçi yeni teknoloji sayesinde kalp atmaya devam ederken yani babam "canlıyken" yapılmış ameliyat. Hani derler ya bypass ameliyatı geçirenler huy değiştiriyor diye... O beyin öldüğünü algılıyormuş da o yüzden oluyormuş. Bir nevi "ışığı gördüm" hikayesi yani... Babam ışığı görmemiş... Anneme en son "iyi bari biraz geçer belki asabiyetim de sen de rahat edersin" demişti... Bu durumda geçmeyecek asabiyetim...

ha bir de bugün babam vasiyet vermek yerine (aslında onu da yapmış ama o kısmını çok sallamadık) tatil siparişi vermiş :) Erken rezervasyonların bugün son günüymüş. O yüzden bugün mutlaka onlara tatil ayarlamamız lazımmış. Babam yoğun bakıma alındıktan 1 saat sonra biz ona tatil ayarlamaya çalışıyorduk.

neyse bugünü atlattık.

artık resetlenmiş hayatıyla babam için iyileşme zamanı...

benim için de uyuma...

hasta

2011-01-29T17:15:00.002+02:00

Bakalım pazartesi neler olacak?

hangi oje yakışmaz ki sana

2011-01-27T23:07:00.003+02:00

Tekdüze bi insanım.
Bunlar evdeki tüm ojeler. Toplam 12 tane.. Altı tanesi bir renk, geri kalan altısı diğer renk.

Ne kadan sıkıcı bi insanım...

Dublörün Dilemması

2011-01-26T22:49:00.003+02:00

Murat Menteş'inmiş bu kitap. Okumadığım bir yazar. Daha başında sayılırım kitabın, ki cok kalın bir kitap da değil. Ama sevdim bakalım şimdilik.

Bu aralar pek kitap okuyamıyorum, pek yazık! Bi Ahmet Ümit...O da kitap çıkaracak daaa, ben gidip alacam daaa.. Amerikaya gitme ihtimalim var, gözümde büyüyor yol falan. Dün ay adam bir kitap çıkarsa da bu yol işi, iş olmaktan çıksa diye düşündüm.

Neden kitap okumaya başladığımın 15. satırında uyuyorum acaba? Yarın sabah erken kalkmalı, biraz kitap okuyayım da sızayım.

Fotocu geldi hanııım

2011-01-18T16:12:00.002+02:00

Yılbaşından beri internetin dibini buldum sanırım. Kocam bana ne zamandır istediğim fotoğraf makinasını hediye almış. O gün bugündür internette girmediğim forum, okumadığım yazı, bakmadığım foto kalmadı sanırım (biraz iddialı olmuş olabilir, evet)

Evde çekmediğim obje kalmadı! Kocam uyurken bile poz verebiliyor bana. Bu durumumu tek ciddiye alan yeğenim oldu. Diğerleri, "öff şebnem bırak elinden şunu demekle yetiniyor". Yeğenim ise bana poz verip, bakıp "hımm güzel olmuş, bunu öğretmenime gönder de dilaraya göstersin" diyerek beni takdir eden tek insan.

Makinanın geldiği hafta bir ODTÜye gidip en ıssız yerlerde biraz deneme yaptım. Onun dışında dışarda çıkarıp da çekemiyorum hiç bir yeri. Nedense utanıyorum. Bir ziyarete kaleye gittik, Ankara kalesine... Derya deniz oralar. Zaten makinayı kapan gelmiş. Ben çıkaramadım bile çantamdan...

Çektiğim fotoları bile anında siliyorum, bi bakan olursa yorum yapmasın diye. Sanki çektiğim her foto "seyretmeye doyulmuyor hocam" -klasik forum cümlesi- fotosu olmak zorundaymış gibi.

haftasonu kursa başladım. O da bi gerdi beni. "Ne yapacam orada", "ne yani sümüklü cocuk fotosu mu çekmeyi öğretecekler bize", "4 saat hem de", "sınıfta kimler var", "napcaz onlarla", "tenefüste kimin yanında duracağım" şeklinde 1500 tane düşünce ile boğuştum gidene kadar.

Bi de her DSLR alan bi anda sanatci olacam ben edasında dolanıyor ya etrafta, onlar gibi algılanırım kaygısı. Neyse kursa biri, neden kursa geldiğini açıklarken "facebook'a koyacam" dedi de ben de rahatladım. E itiraf edemesem de benim de amacım o. Hocaya havalı olsun diye portre fotoğraflarıyla ilgileniyorum falan dedim ama nihai amacım flasin yüzümüzde kabak gibi patlamadığı, arka alanın flu olabildiği fotolar çekip facebookta profil resmi yapmak değil mi?

(Bunun için o kadar para verilir mi, kompakt makinalarla da yapılır diyenlere yine bir forum cümlesi ile cevap vermek istiyorum: "Amatörler ekipmanla, profesyoneller parayla, sanatçılar ışıkla uğraşır." E ben de amatörüm ya zaten. )

özetle bu ara işim gücüm aklım fikrim budur...

Haftasonu

2010-12-12T20:12:00.004+02:00

Cuma:
20.00 İşten çıkma
20.10 Evde maç izlemeye başlama, evde yemek olmadığı için dışarıdan bir şeyler isteme
20.45 Devre arası, hızlıca yemek
21.30 Maç 1-0, sevgili kocamın ağzını bıçak açmıyor, açtığı zaman da öff pöff şeklinde. Sıkılıp tavır yapmaya karar verme. "Ben yatıyorum!" "Tamam"

Cumartesi:
07.00 Uyanma, mahlepli simit ve kek yapımı
09.00 Sıkıntıdan pencerelere izolasyon bantı çekme
10.00 Dayanamayıp sevgilimi uyandırma, markete yollama
11.00 Kahvaltı vs...
12.00 Evi derleme toplama, kendimi derleme toplama
14.00 Dışarıda yemek, market alışverişi
15.30 Çok çok üzülerek de olsa bitanecik eşimi satıp arkadaşa gitme
19.00 Çok özlediğim kocam ve arkadaşlarla buluşma
21.00 Yemek sonrası onlarda kahve, Dans yarışması izleme, 3,5 aylık bebeğe agucuk gagucuk
23.00 Karları eze eze canım aşkım ile yürüyerek eve dönme
23.30 Tiremisu yapımı
24.00 TV ve internette takılma
01.00 Horlayan kocamı uyandırıp yataga geçme

Pazar
07.30 Uyanış, börek ve kısır yapımı
08.30 Evi ve kendimi derleme toplama
10.00 Kayınvalidelerde kahvaltı, doğumgünü kutlaması
13.00 Elektronik mağazasına hızlı bir bakış
14.00 Eve gelme, geri kalan izolasyon işlerini yardımsever kocam ile halletme, misafirler için son hazırlıklar
16.00 Babamın yeğenlerinden oluşan grubu ağırlama ve trabzon'un maçına bakış
19.00 Uğurlama ve akşam yemeği hazırlığı. Balık.
20.00 Balık ve şarap
20.30 Fenerbahçe maçına bakış, yanısıra bu postu yazış
21.00 TV
22.00 Bi haftasonu daha bitti, ne yaptık hiiiç hayıflanmaları, ertesi günün planlamaları
23.00 Sızış...

PS: Kırk yılın başı sevgili eşim blogumu okumuş, ondan koca diye bahsettiğimi görüp bana kızmış. Gerekli düzeltmeler metin içinde yapıldı :)

Temizlik / Manikür

2010-12-09T15:04:00.001+02:00

Ben burada böyle otururken evde temizlik yapılıyor, gömlekler ütüleniyor ya, ne güzel bir şey bu...

Tırnaklarımın geniş olmasından nefret ediyorum bu arada! Az önce ofiste oje sürdüm de (!) oradan aklıma geldi.

Entresan

2010-12-07T16:14:00.003+02:00

Fazladan 15 kilo taşıyorum. Bu fazladan taşıdığım 15 kilo sadece yağ. Ama eğer bu 15 kilo yağ olmasaydı, bir tansiyon problemim olmayacaktı. Dolayısıyla taşıdığım yağ değil, bir bebek olacaktı.

Buna bu kadar üzülüyor olmam, her bebekli kadını kıskanmam, hamileleri ayrı bir kıskanmam normal mi bilmiyorum. Dünya üzerinde sadece benim bebeğim yokmuş gibi geliyor, asıl bu çok entresan! Bundan 5 ay önce böyle hissetmiyordum, ama şimdi birileri bana yasak dedi ya, kıymete bindi o olmayan bebek.

Ne zaman yasak kalkacak? Benim tansiyonum dengeye geldiği zaman.

Ne zaman tansiyon dengeye gelecek? Beslenmeme dikkat edip, spor yapıp, kilo verdiğim zaman.

Bir insanın bir şeye bu kadar çok üzülüp de onun yolundaki engelleri kaldırmakta bu kadar pasif davranması da enteresan.

Entresan bir insanım vesselam...

Baharat

2010-11-28T10:42:00.003+02:00

Güneydoğu seyahatinden döndükten sonra baharatları daha çok kullanmaya başladım yemeklerde... Ama bu sabah yeni baharat kavanozları alıp onları allayıp pullamamın nedeni bu baharat sevdasından ziyade, hepi topu 2-3 saat çalışmam gereken sınava çalışmama çabası....

Sınava 1 saat kaldı :)

2010-11-08T10:04:00.002+02:00

geçen gün takip ettiğim bloglarından birinde Ekim ayını 4 postla kapattığına dair bir yazı vardı, ben de bakayım dedim, ne zamandır yazmadım.... Meğer ben Ekim ayında hiç yazmamışım. Ondan sonra WannaRun da beni merak ettiğini yazınca bir not daha düşeyim dedim.

Gerçi böyle yazdığım yazılar hep çok tatsız oluyor. Kısa kısa bullet'lar şeklinde. Olsun...

Bu ara hayatımdaki tek heyecan 1 hafta sonra gideceğimiz tatil. Güneydoğu Anadolu... Adıyaman, Mardin, Urfa ve Gaziantep'de kalacağız. Bunların dışında Diyarbakır, Midyat, Hasankeyf, Nemrut, Harran vs vs' e de gideceğiz. Her gün gün sayıyorum. Haftaya bugün nerdeyiz, yarın nerdeyiz vs diye.

Benim hayatımın olmazsa olmazı zaten gün saymak :) Önce asker yolları beklerken başladı, ondan sonra da evlilik.Sonra da vazgeçemedim, eve taşınmamıza, iş değiştirmemize, tatile gitmemize, kilo vs diye ne bulsam geriye sayıyorum.

Kilo demişken, bundan 1,5 ay önce tansiyon için doktora gittiğimde doktor bana "3 ayda bir 6-7 kilo ver" demişti. Ben de çıkışta o gazla 3 ayda 10 kilo versem, şu kadar zamanda ilacı bıraksam vs diye bi heves tarihleri hesaplamıştım. Sonra nooldu. Doktora gittiğimden beri 2 kilo aldım :) Şahaneyim. Bir insan hem bu kadar şişmanlığından mutsuz olur da nasıl kilo almaya devam eder hiç anlamıyorum. toplam mesaimin %90'ı nasıl zayıflayacağım diye düşünmekle, %10'u da ne yesem ki diye düşünmekle geçiyor. Zaten öyle bir kısır döngü var, bak şimdi burada şişmanlığımdan bahsederken aklım direkt yemeğe gitti. Ay acıktım ben dedim. Kalktım bir armut aldım, onu kemirirken burada kilom hakkında söylenmeye devam ediyorum.

Yorgunum bu ara... Bahardan sanırım, bir uyuzum bir uyuzum sormayın. İçimden bir şey yapmak gelmiyor. Sürekli mızmız... Sabahları uyanamıyorum. Ama cumartesi günü saç maşası aldım... PAzar sabahı 6.30'da kalkıp onu denemek için saç sardım :) Ya da yeni bir kıyafet aldığımda sabahın köründe kalkıyorum onu giymek için. İçimde bir çocuk var ehü ehü...

Bu arada, bundan sonra Antalya'ya falan gitmem ben arkadaş. Bir valiz hazırlamak -zihinsel olarak- 1 hafta vaktimi alıyordu. Gündüz bunları giyerim, havuz kenarında şunları, spor yaparsak şunları da almak lazım, geceleri bunlar, ay soguk olursa ya... Dur bir de her kıyafete ayrı ayakkabı.... Şimdi 5 kazak, 2 pantalon, 1 çift ayakkabı ile iş bitiyor. Çok sevdim bu işi...

Hadi bu hafta bitsin, tatile gidelim....

Tansiyon

2010-09-27T21:13:00.003+03:00

En son süreç yeniden başlayacak diye bitirmişim... Süreç beklediğim kadar uzun sürmedi. İlaca ve rejime başladım. Muhtelif sebeplerle bunu kendime çok dert ettim, yaklaşık 2 gün durup durup ağladım.

Sonra silkindim kendime geldim... Bu kadarcık şey için bu kadar ağlamak şükretmeyi bilmemek. Allah başka dert vermesin.

Elveda folik asitler, merhaba tansiyon ilaçları :(

Yürüyüşe başladım. Sevdiğim bir yer var evin yakınında. Orada yürüyeyim diyorum ama 12 dakika parka gitmek için harcıyorum, 12 dakika da dönmek icin. Şimdilik zaten toplam 30 dakika yürüyorum:) Parkta 6 dakika geçirebiliyorum yani... Anlamsız bir iş sanki?

garanti kapsamından çıktım...

2010-09-15T16:48:00.003+03:00

Efendim malumunuz evleneli bir seneyi geçti. Ve artık resmen garanti kapsamından çıktım. Dolayısı ile peşpeşe hastalıklar arazlar peydah olmaya başladı. Zavallı kocam da ne anama iade edebiliyor beni, ne de böylece kabul edebiliyor. Onun da bulaşık makinesi boşaltmaktan, çamaşır asmaktan canı çıktı...

Apar topar tatile gittik bayramda. Son hafta ben kurtlanmaya başlamıştım, bir yerlere gidelim diye. Son güne kadar bir yer ayarlayamadık ama. Benim bulduklarım da ya yer yoktu, ya uzaktı, ya da pahalıydı. Ben bu planları yaparken koca da kredi parasını denkleştirip ev aldıktan 15 gün sonra tatile mi gidilir kadın diye söylenmekteydi. Onun söylenmeleri, benim başarısız girişimlerim derken son güne geldik. Salı günü saat 3'de bir otel ayarlayıp belek'e gittik. Hatta ertesi gün benim toplantım bile vardı, ama daha toplantı saati bile başlamadan biz Ispartaya varmıştık. Tarihimin en hızlı tatile çıkışı oldu. Oteli ayarlamamla otele varmam arasında 20 saat yok. Ben en az 2 ay önceden plan yapan bir insandım eskiden...

Kaldığımızın 2 günü ay aman bu yatak bana yaramadı demeye başladım. Sonra suçlu deniz ve havuz oldu, sonra da klimalar... Ama 3. gün yataktan kalkamadım. Kalktım tabi de anneannem stili, ay amannn amannnn offf seklinde.. Bacaklar tutmuyor, parmak ucunda yürüyorum, tam basınca kaslarım çekiliyor sanki...

Neyse geçti o gün icin ağrisi, ertesi gün döneceğiz. Sabah cıktık yola, gittik oy kullandık, sonra da gittik hastanede iğnemizi olduk. Büyük ihtimal fıtık. İlaç zart zurt... evde yatmam da gerekiyormuş. Ay valla hoşuma gitti ne yalan söyleyeyim. İğneyi yedim, ağrı hafifledi tabi... Ohhh pzt salı da işe gitmek yok, pek şahane...

Bu arada acilde benim tansiyon 17-11 cikti. ZAten var yüksek tansiyonum. Ama 5 senedir falan yakından izlenmiyordu. Dün kontrole gittim. Ay bu sefer de 16,5-12 cıktı.

Bu sefer unutuldu benim fıtık, tansiyona yoğunlaşıldı. Şimdi muhtemelen yeniden o süreç başlayacak... 24 saatlik kan basıncı ölçümleri, tahliller, sintigrafiler, kayıtlar, rejimler.

Ne yapalım buna da şükür.... Allah daha büyük dert vermesin.

De kocam bu garanti süresinin bitimine fena bozuk, ona bi çare bulmak lazım...

Mimik kırışıklığı

2010-09-06T14:54:00.002+03:00

Öğlen bir arkadaşla Cepa'ya gittik. Kozmetik ihtiyaçları varmış, oradan Hadi dedi, Sheiseido'ya da uğrayalım. Oradaki uzmana derdini anlatıyor. Sabah bunu kullanıyorum, sonra şu serum, haftada bir bu peeling, yatmadan önce şu, sabah akşam bu, gözaltım için şu, sıkılaşma için o... Aman allahım,say say bitmedi. Sıra bana gelmesin bana sormasın lütfen allahım lütfeeeen...

Ama tabi beklenen oldu, sıra bana geldi.

"Siz ne kullanıyorsunuz?"

Önce biraz eveleyip geveledim, topu ona attım. "Ne kullanmalıyım ki?"

Hayır, ben makyajımı bile temizlemeden uyuyorum. Sabahları duş aşırken şöyle bir yüzümü sabunluyorum, akan rimelleri de şöyle bir temizleyici ile siliyorum mu diyecektim.

Birden bir komplekse girdim. "Şu standı olduğu gibi sar, alıyorum" diyesim geldi.

Açıkcası birden bir heves de geldi. Sanki alınca birden 10 yaş gençleşecekmişim gibi. Ama bu filmi 3 defa gördük, ilk bir hafta kullanım, sonra çöp...

Kadın gündüz için bir şey gece için bir şey önerdi. Çok kuruymuş cildim. Kuruluktan kaynaklı mimik çizgilerim varmış. Geç olmadan önlem almalıymışım.

Serum kullanayım mı dedim, diğerleri bitti, o kaldı. Neyseki ona yok dedi. Diri gözüküyormuş cildim. "Dipdiriyim tabi kızııııım ne diyosun sen" dedim, kadının uzun takma kirpiklerine, parıl parıl cildine, 2 kiloymuş gibi duran dudaklarına hasetle bakarken. İçimden dedim tabi. Gülmesin durduk yerde bana.

Neyse sonuçta her sene yılbaşında alınan kararlarımı bu sene eylül ayında aldım.

1. Yüzüme bakım yapılacak.

2. Kola bırakılacak. Ne alaka bilmiyorum, bu ara çok içtim, bi rahatsız oldum. Ramazandan sonra bırakıyoruz.

3. bunu yazmazsam bunca yıllık kararlar listeme haksızlık etmiş olurum, kilo verilecek.

4. her bi yanım ayrı ayrı kremlenecek.

hadi bakalım, gidip 3-5 krem alıp başlayalım...

yeni ev, yeni hayat

2010-08-31T14:33:00.001+03:00

Taşındık. Büyük bir mutlulukla uyanıyorum her sabah...

Yalan!

Sadece işe gelmeyeceğim sabahlar....

Araba satış hikayesi

2010-08-16T10:53:00.002+03:00

Bir süredir benim oğlan satışta. En son geçen cuma günü saat 13'e doğru bir alıcı geldi. Hem de ustasıyla. Arabaya baktılar ettiler, ama kullanmadılar bile. Dedi ki bizim alıcı, "tamamdır, anlaşalım fiyatta, bugün alayım ben bunu."

Anlaştık fiyatta ama kolay mı bakalım o kadar çabuk almak.

Bi kere arabanın üzerinde rehin var. Borcu biteli 3 sene oluyor ama ben kaldırmamıştım ki rehini... Alıcı istiyor ki hemen üzerime alayım, tatile gidecem yola çıkayım. E benim de toplantım var aksi gibi. Neyse o toplantıya başka biri gitti, ben izin aldım. Öğleden sonramı boşalttım.

Nasıl kalkar rehin işi. Önce bankaya oradan notere. Bir ihtimal emniyete gidip rehin kaldırmak gerekmez, noter kaldırırken satışı da yaparız diye düştük alıcı ile yola.

Banka yakın, hemen burda. Öğle tatilinin bitmesini bekledim önce. Bitince anlattım derdimi. Hay hay dediler. 3 sene önce bi dolu bi dolu faiz almaları yetmezmiş gibi bir de yazıyı bana vermek icin 105 TL istediler. Tabi bu işlem sürdü bir yarım saat. Saat oldu 2.

Koşarak notere. Her noter olmaz, bankanın anlaşmalı olduğu olacak. Kızılay'a gittik buradan. Amanın noter bomboş, bir Allahın kulu yok. İşler rast mı gidecek ne? hemen yaptık işlemi. Zaten işlemde bir şey yok, bir iki imza, mühür bir de vezne. Gitti yine bir 70 lira.

Noter pahalı bir yerdir di mi, devlet de yetki vermiş sonuçta. Noter bankadan az para aldı, hayret ettim. Noter ucuz değil ama, banka pahalı.

Oradan emniyete. Sıra numarası aldık, biraz bekledik. Sonra evrağı verdik. Satış mı yapacaksınız dediler. "Heeee" dedik. İşleminiz tamam dediler. Saat 15.00

Önce alıcı ile bankaya uğradık, parasını çekti, bana verdi. Beraber notere gittik. Diğer noter gibiyse 3,5'ta tüm işler biter ne güzel. Bu arada alıcı yola çıkacak ya, kasko vs araştırıyor. Biz Serkan'la parayı bankaya nasıl yatıracağımızı konuşuyoruz, kaskoyu iptal ediyoruz vs vs...

Noter kalabalık ama 20 kişi var önümüzde. 1 saat 15 dakika falan sıra bekledik. Sıra biza geldi nihayet, bir 5 dakika sonra benim oğlan başka ellerde...

Yaaa sen öyle san. TC kimlik no, Mernis zart zurt hikaye. Soyadı değişikliği nedeniyle noter satışa izin vermedi! E ne yapacaz, tescilden düzelttiriverin, telle bile olur dedi. Sorduk soruşturduk, olmuyormuş. Yetmedi yeniden emniyete gittik. Son kalan memura ağladım, ama cık illa ruhsat değişecekmiş.

Saat 5'de kös kös çıktık emniyetten. Alıcı tatile gitti, ben de o arada bu işleri halledeceğim.

Sabah gittim emniyete. Sıra numarası aldım, daha 72 kişi var. Biraz bekledim, sonra sormak aklıma geldi. Meğer bir form varmış onu dolduracakmışız. Matbu formu almak için sıraya girdim. Formu aldım. Dediler ki elle doldurulmaz, bilgisayardan doldurmaya para vermek icin başka bir sıraya girdim. Paramı ödedim, başka bir sıra numarası daha aldım.Doldurma sırası bana gelince evrağımı verdim. Doldurdular.

Diğer tarafta sıramın gelmesine 10 kişi kalmıştı. bekledim, verdim evrakları. Yarın öğleden sonra başka bankodan alın dediler. (hepsi 1,5 saat sürdü)

Umarım yarın bitecek bu süreç. Ruhsatı aldıktan 1 saat sonra da o ruhsat iptal edilecek!

PS 1: uzunca bir aradan sonra yeniden yazabilirim. Çok iş var çok. Hem evde, hem işte.
PS 2: Evi aldık, ufak tadilatları var. Onlar yapılıyor. Doğalgaz, su ve elektrik abonesi ancak bugün olabildik. Su 600 lira civarında tuttu. Ama kredi kartına 4 taksit yapıyorlarmış! Çok garip geldi bana. Doğalgaz de 3 taksitliymiş, ama o faturaya yansıyormuş.

hastalık ve futbol

2010-08-01T18:30:00.002+03:00

Hastayım 2 gündür. Şu anda Ankara tam 41 derece! Dün de öyleydi. Ve ben bu sıcakta dün yorgana sarılarak uyudum. Bir ara ölçtüm ateşimi 38,5'tu. Hala dışardan soğuk... Yine de insanın ateşi alıştığının üzerine çıkınca üşüyormuş.

Balkondayım şimdi. Biraz bilgisayarda işim var, dışarda çocuklar futbol oynuyorlar. Bundan 20 sene önce biz de oynardık. terminoloji pek değişmemiş. Hala aldım verdim ile oyuncu seçiliyor takıma. Biri kaleci-oyuncu oluyor. Kaleden kaleye gol var mı diye tartışıyorlar. durup durup "el" diye bağırıyorlar. Kaçta biter'in pazarlığı yapılıyor. Birinin annesi çağırınca oyun duruyor, diğerleri söyleniyor. Çağırılan çocuk mahçup...

Gol atan çocuk bağırıyor şimdi sanki bir maç spikeriymiş gibi... "arda, arda, arda.... Yine çalımladı erhanı, çok güzel bir şut ve top ağlarda..." bir iki terbiyesiz çocuk var. genelde küfür ediyorlar. Anneler kızıyor. demin gol atılınca biri yine boru gibi girdi dedi. Kenardaki annelerden biri "boraaaa" dedi tehditkar bi ton ile. "ne var ya, boru gibi dedim, bişi mi dedim alla allaaa" diye söylendi.

Koca bir pazar günü evde geçti... Yarın iş var. çocuklara tatil. yarın yine aynı şekilde futbol oynayacaklar....

yuva

2010-07-29T15:10:00.003+03:00

ev için anlaştık, yakında yeni evimin resimlerini koymaya başlarım buraya. Kapora yarın vereceğiz ev sahibine. Bir yazı hazırladım ki sormayın. Sanki kapora vermiyoruz da evi yeniden inşa ettiriyoruz. "...... adresinde mukim"ler mi isterseniz, "bundan sonra ALICI olarak anılacaktır" cümleleri mi yoksa "taraflarca 29.07.2010 tarihinde akit olunmuştur" ibareleri mi... Sanırsın avukatım. Adam biraz ciddiye alsın istedim de :)

neşem yerinde... Ah bi de üzmeye çalışanlar olmasa... Anlamıyorum bazen insanları. İnsanlar dediklerim de en yakınlarım...

Boş bir evden yuva yapmaya gidiyorum ben şimdi.

boya kokusu

2010-07-26T14:29:00.002+03:00

Ofiste bir boya kokusu var, sormayın gitsin.
Kafayı buldum bulacağım.

Araba bugün satılacak muhtemelen... Bunun konuyla ilgisi yok, not olarak yazdım. Gözün gibi bak, pırıl pırıl kullan, sonra anlık bir hatayla kaza yap ve cebinden 3000 lira civarında para gitsin. Çok entresan. Oysa şimdi ev alırkan o 3000 liraya ne cok ihtiyacı oluyor insanın...

balkon

2010-07-25T22:48:00.001+03:00

yeni eşyalar aldık balkonumuza... güzel oldu bence...

keyif

2010-07-23T13:51:00.002+03:00

Sabah döndüm dedim, keyifliyim dedim ya.

Al sana keyif!!!

Evin kaporasını vermemizi beklediğimiz muhtelif nedenler icin daha bir süre daha beklememiz gerektiğini öğrendim az önce. Evin bizi o kadar bekleme olasılığı yok.

Ne yapalım kısmet değilmiş. Ağlıyor olabilirim şu anda, önemli değil geçer.

cevremdeki 1500 kişi de üzüldüğüm şeyi, hayal kırıklığımı, içimdeki kırgınlığı anlamak yerine

- aman ev mi yok memlekette.
- satılmaz canım, evler 8-9 aydan önce satılmıyor. (ev 9 aydır satışta)
- aman canım 9 aydır satılmamış şimdi mi satılacak.
- bi ev için üzülünür mü?
- daha güzellerini bulursunuz... demese... ah demese....

dönüş

2010-07-23T10:19:00.002+03:00

Uzunca bir süredir yazmayı bırakmıştım. Neden bilmiyorum? Aslında eksikliğini hissetmiyor da değildim :)

Ama yeniden başladım. Nuray sayesinde biraz da...

Evet nerde kalmıştık. Ben hollanda günlerimi anlatıyormuşum. 2. gün olmuş. Oysa onun üzerine 7 gün daha kalmıştık Hollanda'da. Sonracığımaaaa ondan 1 ay sonra Paris'e gittik 4 kişi. 5 gün. Çok keyifliydi. Orada ilk evlilik yıl dönümümüzü de kutladık.

Daha önce bir şekilde bahsi geçmişti, kararımızı verdik. Ev bakıyoruz. Benim oğlanı, fiestayı satmaya çalışıyoruz. Bir ev beğendik, muhtelif nedenlerle kapora vermiyoruz şimdilik. Beklediğimiz bir şey var, o olana kadar satılmasın diye dua ediyoruz.

Ben her sabah o evle uyanıyorum. kah perdelerimi ölçüyorum yeni eve olur mu diye, kah masa karışlıyorum, yeni evimize alalım mı diye... Aklım sürekli evde... Her cümlem "yeni eve taşınınca.." Sanırım biraz sıkıcı bir insan oldum bu ara. Yeni ev işime 4 km, eskisi ise 22. Her gün yolun 4. kmsine geldiğimizde, "şimdi evde olacaktık" diyorum. Baskıcı bir insanım sanırım. Kocam o kadar kredinin altına girmeye korkuyor da...

Başka ne oldu, hah! kilo veremedim. Mutsuzum bu konuda. Çok hem de... Ama neşeliyim şimdi, kilomu düşünerek neşemi kaçıramayacağım.

İşten vakit bulduğum zamanlarda ya hurriyetemlak'tayım, ya da ETS turun sitesinde. Hollanda ve Paris'e gittiğimiz icin biz bu sene yaz tatili planlamadık. Ama bayram tatilini de düşününce kurtlandım. Kaş'a gitsek, herşey dahil bi otele gitsek, o kredi alacaz,bi yere gitmeyim kıcımızı kırıp otursak düşünceleri arasında dolaşıyorum.

Benim tarafta son durum budur.

Hollanda Günlüğü 2

2010-05-12T09:52:00.001+03:00

Dün kaldığımız yerden devam ediyoruz...

Dün değişik bir gündü... Yine turist değildik :)

Kuzenim, burada bir takımda oynuyor. Bir yandan da aynı kulüpte çocukları çalıştırıyor, bir antrenörlük kursuna gidiyor vs. Dolayısıyla pazar günleri burada onun için futbol günü. Serkan da bavulları hazırlarken bana krampon koy, forma koy falan demişti de ben pek sallamamıştım. Ama kuzen, gerekli aranjmanları yapmış, kulübün başkanı vs ile konuşmuş, serkan'ı takıma aldırdı. Kendi evlerinde oldukları için pek lisans falan sormuyorlarmış, bizimki de aradan kaynadı... Teyzemle biz de çimlere yayılıp onların maçını izledik. Epey bi nizami oynuyorlar, 90 dakika falan. Serkan 20-25 dakka oynadı ama bayıldı kaldı :)

Neyse ki şampiyonluk maçına çıkmış diğer takımı yendik, maç iyice keyifli oldu. Bu foto da bizim takım kutlamaları kabul ederken :) Kulüpte biraz takılıp biralarımızı içtik...

Sonra Faslı bir balıkçıya gidip akşam yemeğimizi sipariş ettik. Bir dolu kalamar, karides, hamsi, hollanda balıkları vs... Oradan da Angaraliyiz ya, ver elini İkea ve Media Markt.. Erkeklerle önce İkea'ya gittik, birer sosisli yedik, sonra onlar bizi orada bırakıp elektronik şeylerin fiyatını karşılaştırmaya gittiler !

Aradan iki saat geçip de telefon tacizleri bitmeyince mecburen bizi almaya gelen beylere katıldık. İstikamet ev! Kuzen pişen balıklarımızı almaya gitti, biz sofrayı hazırladık. Serkan tabi ki oturup ajax maçını seyretti.

Sonra misss gibi bir yemek... Yanında TR'den gelen rakılar, TV'de türk müzik kanalı. Masada karadeniz hamsisi var düşünün. İnsan valla unutuyor Hollanda'da olduğunu.

Ben baygın bakmaya başlamıştım ki, hadi dediler Çağların evine... Play station partisi var! Kuzenin evi yakın, yürüyerek gittik. Serkanla çağlar PS takılırken ben yine sızmışım tabi. Serkan 9-1 yenilince parti bitti, beni uyandırdılar, eve geri döndük... Resim kuzene yürürken elimizdeki boş şişelerle şaklabanlık yaparken...

Bu arada hava şahane! Dün sahada t-shirtlerle oturduk. Akşam serinledi ama. Bugün de soğuk olacakmış düne göre... Ama yine de şanslı olduğumuzu söylüyor herkes.

Hollanda Günlüğü 1

2010-05-11T11:52:00.002+03:00

Aşağıdaki yazıyı rejim bloguma Amsterdam'daki ikinci günümüzde yazmıştım. Yani 25 Nisan'da. Ne yazacağımı bilmiyorum, rejimle ilgili yerleri çıkarıp biraz hazıra konayım dedim. Önümüzdeki 5-6 gün Hollanda günlükleri ile idare ederiz...

Buranın saati ile sabah 6.30... Kahvenin suyunu koydum o kaynarken buraya yazayım dedim...

Burada hem turistiz hem değiliz. Yanımızda burada yaşayan rehberler olunca pek turist gibi hissetmiyoruz kendimizi. Mesela normal şartlarda cumartesi gecesi TR'den ilk defa Hollandaya gelen birileri ne yapar?

Biz evde bira falan içip Beşiktaş-Sivas maçının özetini izledik. Zira teyzemler dedi ki "bugün cumartesi bi dolu sarhoş turist olur ortalarda rahat edemeyiz, hafta içi red light'a falan gidelim"... Ya da pazar sabahı için planımız şöyle. Kuzenimin oynadığı ligte maçı var 12'de. Eşime de takım forması, ayakkabı, tekmelik vs ayarladı. Bugün maç yapacaklar. Haaa oynadıkları takımdakilerin de hepsi Türk. Akşam da faslı bir balıkçının pişirdiği balıkları evde Yeşil Efe eşliğinde gümleteceğiz. Ya da birşey alacak oluyoruz, aman delimisiniz be bunlar turistler için diyorlar :)

8 gün kalacağız burada. Bir gününde Volendam'a bir gününde Brugge'e gideceğiz. Bir gün kraliçenin doğumgünü. Orada sabahtan ikinci el satışı yapıp öğleden sonra takılacakmışız sağda solda... Turuncular içinde... Geri kalan günlerde Amsterdam'dayız.

Dün neler yaptık?

Havalanından 6.30 gibi çıktık. Eve geldik, sohbet kahvaltı vs. 9 gibi biraz uyuyalım dedik, ama ben gün bitiyor diye 12'de diktim kocamı ve bizi karşılayabilmek için 4'de işten çıkıp bir daha uyumadan havaalanına gelen kuzenimi. Çıkıp bir tramvaya atlayıp, Müze Meydanında (museumplein) indik. Kuzen, Van Gogh müzesine girmek için bekleyenleri görüp dalga geçti. Tüm müze girişleri hafta içine ertelendi. Hafta sonu İngiltere'den vs çok gelen oluyormuş, ve aslında haftasonu gezmek için pek uygun zamanlar değilmiş. Tadını çıkarmak istiyorsak hafta içi gitmek gerekiyormuş. Ya da bizi yedi, bilmiyorum...

Albert cuypmarkt'a gittik. Burası uluslararası bir pazar. Bir sokağin iki yanına tezgahlar kurulmuş. Sebze-meyveden, giyim kuşama, yerel şeylerden yiyecek içeceklere kadar bir dolu şey var.

Pazarda haring (ekmek içinde soğan, turşu ile sunulmuş çiğ balık) ve lumpia yedik. (vietnam sigara böreği. Derin yağda kızarmış böreklerin içinde sebze var, çin böreğini andırıyor. Acılı bir sosla yeniyor. Bunda 1 börek alıp Serkan'la paylaştık). Foto Haring'çinin önünde...

Dönüşte Heineken Experence'ın oradan geçtik. İçine girmedik, kapısında falan sanki girmişiz gibi fotoğraf çektirdik. (Burası bir bira fabrikası, İrlanda'da Guinness'inkine gitmiştik. ) oradan bir yerde oturup kahve içtik. Hava esmediği zaman çok güzel. Kahve için oturduğumuz yerde güneş vuruyordu, dışarda t-shirtle oturduk.

Oradan bana sarı laleler almaya çiçek pazarına gittik. Açıkçası orayı hiiiiç öyle beklemiyordum. Sağlı sollu bin tane tezgah bekliyordum. Ama sadece lale doğanları vardı, hiç açmış çiçek göremedik. Tam da lale zamanı halbuki... Mazhar nereden almış ki Biricik'e laleleri?

Bir dolu yer yürüdük. Kanalların üzerinde gezip durduk. Rembrant Meydanına gidip, usulden olduğu üzere fotoğraf çektirdik. Amsterdam resimleri satılıyordu. Acaip güzel renklerde... Paraya kıyıp alamadım. danesine 15 Euro dediler. Ama aklım kaldı, gidip alabilirim. Tuschinski Sineması'na girmemiz önceden tembihlendiği halde unutmuşuz, girmedik. Başka bir gittiğimize kaldı. Buradaki bir smart shop'tan lolipop aldık! Smart shop kafa yapıcı maddelerin satıldığı dükkanlar. Hafif uyuşturucu türlerini buradan atıyorlar. Coffee shopların aksine burada birşey içemiyorsunuz, alıp gidiyorsunuz. Adamla kuzenin uzun mülakatları sonucu adam bize lolipop verdi. Haşhaşlı...

Oradan muhtelif yerlerde yürüdük. Açıkcası oralar nerelerdi bilmiyorum. Zaten bu yazıyı da google ve haritalar yardımı ile yazıyorum :) Nihayetinde Dam meydanına çıktık. Yine kanalların üzerinden yürüyerek bir bara gittik.

Burada test için 3 küçük bira isteyebiliyorsunuz. biz 3 kişi olduğumuzdan toplam 9 tane değişik küçük biramız oldu. Döndüre döndüre içtik. Sevdiklerimizi not ettik.

Sonra kanalın yanına atılmış masalardan birine oturduk. Bir bira da orada içtik. Bir milyon tane gay vardı, onları izledik. Bir ara yanımızdan beerbike diye birşey geçti. 22 kişilik bir bisiklet. Ya da tekerlekli masa diyelim. Amcalar bir yandan içip bir yandan pedal çeviriyorlar. Ve hatta şarkı söylüyorlar.

Ben barda tuvalete girmeyi unuttuğum için alışveriş merkezinde tuvalet aradık. O arada mango, lacoste gibi markaların fiyatlarına baktık. TR ile aynı. Teyzemle buluştuk. Dam civarında bir Arjantin Restaurantı bulup oturduk, bir yemek yedik. Yine dolana dolana döndük, tramvaya.

Yukarıda dediğim gibi daha fazla gezmek istemedi bizim yerliler. Tramvaya bindik, bir baktım yan koltukta üniversiteden arkadaş... Naber nedir vs vs konuşurken, bak dedi kimler var. Başka tanıdıklar... Komik oldu. Amsterdam cidden küçük yermiş.

Akşam evde maç özeti, bira, haşhaşlı çay derken ben sızdım gittim tabi . Sabahın 6.30'unda kalkıp, tam 1 saatte anca bu yazıyı yazdım.

Soru

2010-05-10T15:32:00.002+03:00

2 arabamız var, eşimle aynı yerde çalışıyoruz, evimiz işe 25 km, işe tek araba ile gidip geliyoruz...

İşyerinde hastalanınca arabayı alıp eve gidemiyorum çünkü iş yerinde tek arabamız var. Ben o arabayı alırsam kocam eve dönemiyor. Taksiye atlayıp gidemiyorum çünkü muhtemelen bi asgari ücret tutar. (tamam abarttım ama bi 50'si kesin var)

Buna mukabil evin önünde yatan bir araba var.

Ancak 2 araba ile işe gidip - gelinemeyecek ya da gerektiğinde taksi ile eve dönülemeyecek uzaklıkta bir evimiz var.

2 arabamız var ama cumartesi günü ben bi yerlere kocam bi yerlere giderse birbirimizi bir yerlere bırakıp almamız gerekiyor çünkü sonra şehirde iki araba başımıza dert oluyor.

2 arabamız, 1 evimiz var ama cumartesi günü saat 10.00'da şehirde olmamız gerekiyorsa tüm gün bir daha eve dönemeyeceğimizi biliyoruz. Git-gel, zaman ve benzin konularından dolayı... Bu yüzden akşam giyeceğimiz kıyafetlerimizi yanımıza alıp annemlerin evine uğrayıp kostüm değiştirmemiz gerekiyor çoğu zaman.

Ya da 2 arabamız ve bir evimiz var ama iş çıkışından 3 saat sonra bir yerlere gideceksek, dışarda yemek yiyip alışveriş merkezlerinde oyalanıp gideceğimiz yere takım elbiseler ile gitmek zorunda kalıyoruz. Evimizde sebzemizi yiyip kıyafetlerimizi değiştirip gideceğimiz yere gidemiyoruz.

Acaba hangisini yapsak?

a. Arabalardan birini sat.
b. Evi sat
c. Şehir merkezinde bir ev al.
d. hepsi...

masamın durumu

2010-03-04T20:47:00.002+02:00

böyle bir masada çalışmak mümkün mü? En iyisi ben masamı toplayayım, sözleşmeyi sonra yazsam da olur!

çirkin arkadaşlara hayır

2010-03-04T20:12:00.004+02:00

vay nereden aklima geldiyse... Bundan 12 sene önce (?- ay amma çok olmuş, nasıl ya... ) üniversiteye yeni başladığımız dönemde liseden bir arkadaşım yeni bir sevgili edinmişti kendine. Bu sevgili bana kötü davranır, pek yüz vermezdi. Aradan 2-3 gün birşey geçti, arkadaşım dedi ki, sevgili görüşmemi istemiyor. Hayırdır inşallah dedim, neden ola ki... O sadece güzel ve zengin arkadaşları olsun ister, çirkin insanları yanında barındırmak istemezmiş. Ben de kendisinin güzellik barajının altında kalmışım belli ki...

O arkadaşımla görüşmeye devam ettik, sevgili de zaman içinde sepetlendi tabi.

şimdi düşünüyorum da, bu nasıl bir bahane ya da bir düşüncedir yaw. Gerçek midir?

Ayrıca o zaman niye çok üzülmemişim ki bu olaya? Biri sırf benimle yeterince güzel değilim diye görüşmek istemiyor! Güzel değil miyim diye aynalarla kanka olmam, tribin birini bin para etmem gerekmiyor muydu? Hayır, şimdi böyle bir olay olsa kocama yaklaşık 1500 kere sorarım sence ben çirkin miyim diye... O zamanki olgunluğum neymiş ki acaba?

tam ortası

2010-02-23T09:54:00.004+02:00

bu iki resmin tam ortasındayım kilo olarak... Hatta şişman olana daha yakınım sanırım. Dur demek lazım bu gidişata... Yıl dönümümüzde Paris'te olacağız. O zamana kadar evlendiğimiz zaman ki kiloma döneceğim... (7 kilo)

Bu arada bu iki resim arasında da 20 kilo var... Şişman resim 2006 Ağustos, zayıf resim 2008 Mart...

2010-02-03T15:41:00.003+02:00

kocamı çok seviyorum... Herşey güllük gülistanlık mı, değil... Kavga ettiğimiz de çok oluyor...
iş desen iç güveysinden hallice. İş tatmini sıfır. Parasal tatmini iyi... Kocamla aynı yerdeyiz, rahatım yerimde vs vs...
ev işlerini falan saldım iyice... En son ne yemek yaptim sahi?
Yemek deyince, kilo aldı başını gidiyor. Evlendiğimizden beri 6-7 kilo aldım. Alma hızım yavaşlamış olsa da almaya devam ediyorum sanırım.
Ev almamıza yani çocuk düşünmemize daha çok var...
haftasonları sürekli görüştüğümüz arkadaşlarla çoluk çocuk görüşüyoruz. Ev oturmaları ile geçen bir sosyal hayatımız var. Haaa bir de alısveris merkezleri.

temel bir sorunum yok, asayiş berkemal... Şahane süper düper falan değil ama bir aksilik de yok çok şükür.

peki gözümün kenarında akmak için duran bu gözyaşı neden?

geliyor geliyor geldi...

2010-01-28T13:21:00.002+02:00

gelen kim mi? Baş ağrısı...
Geldi oturdu sol yanıma... Sol gözüm şimdiden görmez oldu...
Geliyor aşamasındayken bir ilaç içmiştim oysa ki...
Midem bulanmasa bu sefer bari, toplantım var bi dolu...

Bu arada neden hıçkırır ki insan? Sabah cok hıckırdım ben... Hıck!

Yer değişikliği

2010-01-26T13:20:00.000+02:00

Şirketteki yerim değişti, kocamın tam 3 kat uzağına gittim. Eskiden aramız 11 adımdı, şimdi 33 adım :)

Ürünler

2010-01-26T12:37:00.004+02:00

Bu ara kullandıklarım...

Body Shop E vitamin serisi : Çok memnunum. Tonik, temizleme sütü, nemlendirici krem ve gözaltı kremini kullanıyorum. Ben bugüne kadar makyajımı bile doğru düzgün silmezdim. (Hala akşamları temizlemiyorum) ama bu ürünleri kullanmaya başlayınca sanki güzelleşti cildim. İtina ile kullanıyorum o yüzden. Nemlendirici kremi hediyeydi ve kücücüktü, o şimdi bitti. Şimdi yenisini almam lazım. Fİyat performans son derece iyi...

Body Shop El Peelingi: Body shoptan bu kadar memnun olunca bir de bunu deneyeyim dedim. Ama pişman oldum. Aslına bakarsanız hiç kullanmadım henüz, zira kullanılacak gibi değil. Orada testeri denerken dediler ki bana, "bu tester biraz kurumuş, sizin aldığınız böyle olmayacak" Eh, mantıklı geldi, zira krem taş gibi, sıkılmıyor. Ben aldım, 5 dakika sonra denemeye kalktım, mümkün değil çıkmıyor krem... Yeniden döndüm bodyshop'a... Onlar da uğraştılar (yaklaşık 5 dakika, kremi sallamak, masanın üzerinde yuvarlamak, ucuna kulak çubuğu sokmak, ters yüz edip tıp tıp masaya vurmak gibi yöntemlerle...) Şundanmış efendim, krem başaşağı yani kapağının üzerinde durduğundan yağı tepesinde birikiyormuş. Eğer düzenli kullanırsam yani yağının tepesine çıkmasına izin vermeyecek kadar sık o zaman sorun olmazmış. İade etmek istedim, "tüm süreçler baştan yapılacak, gider pusulası falan düzenlenecek" falan dediler. Gönülsüz davrandılar yani, ben de açıkcası sinirlendim çıktım. İnnova'nın el peelingini denemiştim annemde, o çok güzeldi. Onu alacağım bunun yerine...

Koroplast Mikrodalga Pişirme Poşeti: Bu aralar en sevdiğim ürünüm... (Koroplast'ın web sitesinde bulamadım, tereddüt ettim acaba onun değil mi diye, ama sonradan Migros'un web sitesinde buldum ) Sanırım 5,5 lira, içinden 10 tane tek kullanımlık poşet çıkıyor. Brokoli, mantar, karnıbahar, havuçları iri iri bu poşete atıyorum. 5,5 dakikaya ayarlıyorum mikrodalgayı. O olana kadar bir de salata yapıyorum. Süper oluyor. Express rejim yemeği. Haşlama gibi pörsümüyor da, diri oluyor. Bir de bununla yapılan taze patatese hastayım. 9,5 dakika'da süper pişmiş patates. Balık falan yaptığım günler taze patatesi soyup 4e bölüyorum. Balıkların fırından çıkmasına 10 dakika kala atıyorum mikrodalgaya... Yemekle birlikte sıcak patatesler hazır. Ya da soyup haslanmış patates gibi yemek istersem bütün halde atıyorum...

Haaa bir de koroplastın büzgülü çöp poşetleri de en sevdiklerimden.

Sütaş Süzme Beyaz Peynir: Evde peynir kalmadığını, rakının da peynirsiz gitmeyeceğinin fark edildiği bir gün eşimi yolladım köşedeki büfeye. "Sütaş Light Beyaz Peynir yoktur, mümkünse sütaş al, ama en küçük boyunu al" diyerek. Zira peynir yemem pek, sütaş light beyaz dışında. Eşim de en küçük diye Sütaş Süzme Beyaz Peynir almış. 250 gr. 4'e bölünmüş peynir, porsiyon hesabı. Çıkarması, yemesi kolay. Ben ayrı bir kaba bile koymadım, peynir tabağı olarak kendi ambalajını kullanıyoruz. Biz çok peynir bozarız, ölçü çok ideal. Tadı bana göre biraz ağır, ama yiyemeyeceğim gibi değil, nitekim peynir yiyen arkadaşlar da beğendi. Sütaş'ın sitesinde resmini bulamadım ama Sonmodayız blogunda benzer yorumlara ve ürünün resmine rastladım. (Biz bizim büfeden 250 gr'i 3 liraya alıyoruz. Migroslarda satılmıyor Sütaş, neden ki?)

Flormar Tırnak Eti Giderici: 3 lira mı 5 lira mı ne, 3-4 günde bir sürüyorum tırnak diplerime... Acaip toparlıyor. Ben eskiden 15 günde bir giderdim maniküre şimdi o kadar sık gidemiyorum. Bununla idare etmeye çalışıyorum, çok işime yarıyor.

İlk aşamada aklıma gelenler bunlar. Bi ara Gliss'in kullandığım bir ürününü de not alayım buraya... Ama şimdi sıkıldım sonra. Haaa bir de markafoniden John Frieda şampuanı vs aldım, gelsin bakalım onlar nasılmış...

Gezme tozma...

2010-01-06T17:16:00.005+02:00

Amsterdam, Paris, Prag, Roma, Budapeşte, Viyana dolaşıp duruyorum.

Bunlardan şu anda sadece biri gerçeğe yakın. Amsterdam. Onun da sadece uçak biletini aldık, henüz başkaca bir şey yapmadık. Pasaportumuz bile yok :)

Ama her boş vaktimde, aklıma gelen ilk şehrin ucak fiyatına, otellerine, şehir rehberlerine, haritalarına falan bakıyorum...

Ramazan bayramı için plan yapmak lazım tabi şimdiden...

Yılbaşında arkadaşlardaydık. Ertesi gün uyandık, 12.30'da kahvaltı hazırlarken birden ne yapacaz biz burda dedim. Telefonu kapadım, birkaç parça eşya toparladık. ve 13.30'da Eskişehire doğru yola çıktık. 1 gece kaldık, ertesi gün döndük. En hızlı çıktığım seyahat, en hızlı verdiğim karardı.

Ablamların yılbaşı için orada bulunması da önemli bir etkendi tabi ama yine de google'dan uzun uzun araştırma yapmadan, olayı organizasyon boyutuna taşımadan, 8 arkadaşı ayarlamaya çalışıp birinin işi birinin bişeysi deyip de ertelemeden hatta kalacağımız oteli bile bilmeden çıktığım ilk seyahatti. Keyifliydi...

PS: Ramazan bayramı 8 Eylülde başlıyor.

Komşu

2009-12-21T15:54:00.002+02:00

Bu akşam bize yan komşular geliyor. Bir akşam hayırlı olsuna gelmek istediklerini söylediler yaklaşık 15 sefer... Biz de dün buyrun yarın akşam dedik.

Bir de isimlerini öğrensek çok güzel olacak!

Teyze diye hitap edeceğim sanırım kadına? Ne denir ki başka?

kıldan tüyden meseleler

2009-12-21T13:46:00.002+02:00

cumartesi sabah saçlarım uzun ve düzdü...
cumartesi öğlen kısa ve dalgalı oldu...
pazar sabah kısa ve kıvırcık oldu...
pazar öğlen kısa ve düz oldu...

son 2 günümde 2 kuaför ziyareti...
saçlarınla benden çok ilgilendin diye huysuzlaşan bir koca :)

görgüsüz

2009-12-17T16:48:00.004+02:00

dün akşam annemlere gittik yemeğe. Dönüşte de bizim arabayı aldığımız bayinin önünden geçiyoruz... Arabanın dün gece ya da bu sabah bayiye teslim edileceğini biliyorum öte yandan. Geçerken bir baktık ki bir dolu yeni araba yığılmış bizim bayinin önüne. Hemen ilk dönüşten döndük, bayiye gittik. Bayiye gittik derken, yanlış anlaşılmasın saat gece 11, bayi kapalı... Ama arabalar bayinin bahçesinde...

Biz iki görgüsüz, gecenin 11'inde bizim olduğunu düşündüğümüz arabanın çevresinde dört döndük. Evet evet bu diye kocaman kocaman güldük. Hatta iyice abarttıp resmini çektik.

Sabahta bayide bizimle ilgilenen danışmanı arayıp güvenlik kamerası kayıtlarını izliyorsanız bizi deli sanmayın sadece hevesliyiz dedim.

Arabamız gelecek hafta ortası ulaşacak bize. Arabamız da şu aşağıdakinin siyahı...

Arda

2009-12-16T18:45:00.002+02:00

-Teyze merabaaa
- Merhaba oğlum, nasılsın?
- içiyim. sersan nasil? (serkani soruyo, insan once bi teyzesini sorar)

- Özledin mi beni geleyim mi oraya?
- Ha
- Özledin mi beni?
- Avet.
- Geleyim mi yanına?
- Cabuk geeel.
- Gelirken ne istersin, ne getireyim sana?
- saçızla mama (sakızla mama)
- şeker de ister misin?
- onu da getir.
- Hadi gorusuruz o zaman...

arka planda bi dolu ses, birden bir ciyaklama...

- muck

- Alo, anne noldu orda
- telefonu verirken öpücük göndermeyi unutmuş da...

Rüya

2009-12-15T12:12:00.002+02:00

Günlerdir dedemi görmek istiyorum rüyamda. Her akşam yatarken Allahım bu gece göster dedemi bana diyorum.

Ya görüyorum hatırlamıyordum, ya görmüyordum... bilmiyorum.

Ama dün gece gördüm dedemi. Aslında gördüm mü onu da bilmiyorum. Sadece dedemle ilgili rüya gördüğümü biliyorum. Ölmemiş dedem, meğer kaybolmuş. Alzheimer olduğu için (böyle bir sorunu yoktu gerçek hayatta, ama anneannem ne yazık ki alzheimer) haber alamamışız kendisinden. 5 sene sonra buluyormuşuz (3 seneyi azcık geçti vefat edeli) kendisini. Avurtları çökmüş olduğunu hatırlıyorum, ama gördüm de mi öyle düşünüyorum, yoksa biri mi söyledi onu hatırlamıyorum.

Her ambulansın içinde dedem var sanki. Her ambulans gördüğümde dedem bir kere daha ölüyor sanki. Çok özledim. Ve düşündükçe Allah evladını, anasını babasını kaybeden sabır versin... Ben 90 yaşındaki dedeme doyamadıysam, vefat edeli 3 sene olmasına rağmen her aklıma geldiğinde ağlayabiliyorsam, 20 yaşındaki oğlu şehit eden anneleri aklım almıyor. Acılarını anlamaya kalbim beynim yetmiyor.

Çok kasvetli bir yazı oldu bu kadar aradan sonra....

Rüyalardan devam edelim o zaman...

Rüyamda hamileymişim. Sabah hamile olduğumu sanarak "mutlu" uyandım. Kimbilir...

bu yazıyı yazarken kocam yanıma geldi, hadi yemeğe gidelim dedi (aynı şirkette çalışıyoruz, öğle yemeği) sonra da araba almaya gittik. Aldık geldik :)

Kahraman Abi

2009-12-09T13:44:00.002+02:00

Uzunca bir süredir görüşemediğim arkadaşlarım var. Taaa okçuluk zamanlarından.
Az önce birinden bir haber aldım. Kahraman abiyi kaybetmişiz. Cenazesinden haberim bile olmadı, dün defnetmişler. Kendisini 2,5 sene olmuştur son gördüğümden beri.

Yine de gözlerim dolu şimdi.

Allah rahmet eylesin, mekanı cennet olsun...

zayıf

2009-11-19T09:04:00.001+02:00

zerrin özer bile zayıfladı, bi ben kaldım...

2009-11-13T11:54:00.001+02:00

cuma bugün, ama nedense keyfim yok pek...

Ardacım

2009-11-12T09:57:00.003+02:00

Nikah kıyılırken bi baktım arkadan pıtır pıtır biri geliyor. Yüzünde ağlamaklı bir ifade. Canım oğlum, bitanecik yeğenim Arda.

Yüzünde o kadar masum, o kadar güzel bir ifade var ki... Uzattı kollarını, kucağına al diye. Aldım hemen. Şaşkın... O sırada tüm salon kıkırdıyor. Nikah memuru şaşırdı. "Küçük bir misafirimiz var" dedi. Ben de bi panik, "yeğenim, yeğenim!" Mazallah oğlum sanırlar :) Kucağımda canım, diğer yanımda diğer canımla evet dedim, o gün. Sonra annesi geldi aldı kucağımdan. Kıskanıp kurtulmuş annesinin elinden, kaçıp gelmiş yanıma.

- Bu arada geçen gün sekreterin orda Arda ile konuşurken bolca oğlum dediğim, sonra da "hadi ver anneanneye" dediğim, anneanneye de "anne" diye hitap ettiğim için değişik bir bakışla karşılaştım. Sanırım sekreterimiz ulan bunlar evleneli 5 ay olmadı mı diye uzunca bir süre düşündü. Sonra ben "Yeğenim" dedim. Kız "Haaaaaa" dedi :) -

İşte bu teyzesinin bi tanesinin 3. yaşı bitiyor bu haftasonu.

çarpık bacak

2009-11-11T09:51:00.001+02:00

yaş 30... Benim bacaklarım çarpık mı değil mi bilmiyorum.

Bu anlaşılacak kadar zayıf olmadı hiç bacaklarım...

Emirdağ

2009-11-10T10:51:00.004+02:00

Bayram geliyor. Truff yapsam mı ki yine? Geçen bayram burda değildik, dolayısı ile ilk bayramımız bu evli evli...

Bi de haşhaşlı yapmayı öğrensem ne güzel olacak. Daha önce yapmıştım da pek olmamıştı sanki. Altuğ yese "ağzımdaki bütün suyu bitiriyor bu" derdi.

Bi de mercimekli bükme. "anane" evinde yediğimiz, başka yerde görmediğimiz şeyler bunlar. Anneannemde pek sık yapmazdı gerçi, daha ziyade dedem'in memleketlileri getirirdi. Dedem'in ölüm yıldönümünü unuttum bu sene. Annem akşam 9'da arayıp söyledi. Anneannem ise zaten şu ara bizi zor hatırlıyor. Yemek falan yapmayı tamamen unutmuş gibi... İlerde bir çocuğum olursa haşhaşlı'yı mercimekli bükmeyi bilmeden yaşasın istemem. Annesinin bitanecik dedesinin memleketinin yemekleri.

Aaaa Emirdağ çorbası... Bunu nerden öğrenebilirim ki? Şimdi annemi aradım, Emirdağ çorbası için de Emirdağdan birşeyler gelirmiş, o olmadan da yarma ile yapılırmış ama o tadı vermezmiş. Yarbuz bulmak lazımmış bir de bi yerlerden. Ben daha yarbuz'un ne olduğunu bilmiyorum, nasıl yapacam ki bunu? (Bazı yerlerde nane yerine kullanılan bi bitkiymiş, Hahahahahah hatta yarbuz da değil yarpuzmuş onun adı :)

ya da Arabaşı... Ama bunu da yapamam ben :( Anneannemlerde bir dolu kişi toplanıp yapardı bunu, akşamına da "arabaşı'na" çağrılırdı bi dolu kişi. Usulü öyleymiş galiba, şimdi baktım da...

Truff'ten nerelere geldim :) karnım acıkmış sanırım benim.

Mahmut ile Yezida

2009-11-09T15:19:00.002+02:00

Bundan seneler önce bunu yazmışım.

Neden yazmışım acaba? Mahmut ile Yezida'yı bildiğim kadarıyla lise 1'de okudum, bir daha da okumadım. Hani okurken beğendim de yazdım desem, değildir.

Sonra geriye doğru 6-7 aylık yazı okudum, neden yazmış olabilirim diye. Birini çok sevdiğimi, sevgimden öleceğimi sanmışım, ondanmış. :)

Yazdıklarıma bakarken dikkat ettim, ne çok insan eksilmiş hayatımdan, ne çokları eklenmiş. Hiç olmaz sandıklarım olmuş, olacak dediklerim elimden uçmuş.

Ne çok üzülmüşüm, ne çok gülmüşüm...

6 Kasım 2004'de yazmaya başlamışım buraya. 5 seneden fazla olmuş. Evlenmişim, dedem ölmüş, Arda doğmuş, kelebek kuş olmuş uçmuş, 2 defa iş değiştirmişim, 25 yaşındaymışım 30 olmuşum. Her beş sene de bu kadar çok değişiyor mu hayat.

Amaaan, içim karardı, kendi yazdıklarımdan... Nostalji kraliçesinde Muazzez Ersoya rakip olacam bu gidişle. Hiç gerek yok.

(Ortaokulda günlük tutardım, her ergenin yaptığı gibi. Şimdi bazen okuyorum da... Matematikçi bana taktı, fen dersinde Altan bana baktı, kızlarla karuma gittik, annem odamı toplamadım diye bağırdı... Bu kadar hayat, oh ne rahat)

dedem

2009-11-05T09:38:00.000+02:00

ben dedemi özledim.

rüya, yok yok kabus

2009-11-04T14:35:00.002+02:00

Gece rüyamda benim bey aslında sevgilimmiş, biz şirkettekilerden bu durumu saklıyormuşuz ama diğer ortamlarımız biliyormuş. (Yani yaklaşık 2,5 sene önceki durumumuz, nitekim o zaman çalıştığımız şirkette çalışıyoruz rüyamda, ama hayatıma son 1 sene içinde girmiş olan insanlar da var rüyanın içinde) Neyse bu adam (adam=kocam, hala rüyamın etkisindeyim de) tutmuş, şirketteki o salak kızın sahte bir nikaha ihtiyacı var diye onunla nikah kıymış. Kız gelmiş bize çikolata tutuyor "biz evlendik" diye. Kocamı arıyorum işin aslını sormak için yok ortalıkta.

UYandım birden. Nasıl sıkıldı içim. Yanıma döndüm, uyandırıp kızacam "sen nasıl başkasıyla evlenirsin" diye. Ulan adam yanımda yok! Birden bi şapşallaştım lan rüya değil miydi diye. Sonradan dank etti, bizimki yine bunalıp oturma odasına kaçmıştır.

Gittim uyandırdım rüyamı anlattım. O da bana "ben bi tek güzel karımla evlenirim ne saçma rüya, başka kimseyle evlenmem ki" dedi. Rüyanın sinir bozucu etkisi geçti mi, geçmedi... Ama hafifledi.

Bekarken görsem şu rüyayı... Sabaha kadar bekle, gecenin 5inde aranmaz adam. Bekle ki sabah olsun, dön dön bitmez gece. Her gözünü kapattığında acaba yine görecek miyim rüya de. İyice sinirin bozulsun...

Ay iyi ki evlenmisiz yaw, rüyamda abuk sabuk şey görüp gecenin 5inde uyandırıp hesap sorabiliyorum.

Tart

2009-11-03T11:03:00.005+02:00

Dün akşam tart yaptım. (Yukarıdakiler değil tabi..) Aslında tartı da yapmadım sadece altındaki hamuru pişirdim, soğuttum ve buzluğa attım. Misafir geleceği bir gün çıkarıp içine krema/muhallebi doldurup meyve ile süsleyip sunmayı düşünüyorum. Pişen tart hamurunun buzlukta saklanması mümkün mü bilmiyorum. Cuma günü gelecek ilk misafirlerde bunu görmüş olacağız.

Tart kalıplarım 6 tane. Misafirlerim 2 kişi. Biz rejimdeyiz. Hamuru 2 kişi için yapmak olmaz, 6 tane yaparsam fazla gelir, kalani biz kocamla hüpletiriz diye düşünüp önceden yapayım kullanacağım kadarını doldurayım diye düşündüm.

Hem bizimkiler (sık görüştüğümüz arkadaş grubu, 6 ya da 8 büyük, 2 ya da 3 küçük oluyoruz) geldiğinde buzlukta tart kalıbım olsun, 6 kalıpla hepsine tart yetiştiremem diye düşündüm.

Ama asıl nedeni itiraf edeyim, perşembe günü evde temizlik var. Perşembe akşamı hamur açmaya kalksam mutfağı batırırım ben.

Buzluğa koyarken bir tanesini kırdım ama... 5 tartım kaldı... Yine de pek hamarat hissettim ben kendimi :)

Aaa bak sahi, son misafirler gelmeden önce çekilmiş bir fotoyu koyayım.

Sağdan say:
1. patates salatasi
2. peynirli börek
3. küçük pizza
4. yaprak sarma (yaşasın kayınvalide ve buzluk teknolojisi)
5. Kanepe
6. Misket köfte
7. Tahinli rulo
8. Damla çikolatalı muffin
9. Kısır
10. Profiterol

yürüyüş

2009-10-30T11:13:00.000+02:00

sabahları 6'da kalkıyoruz kocamla. Daha doğrusu 5.50... 6, en geç 6'ı 5 geçe dışardayız. 50-55 dakika yürüyüş. Sonra ben duştayken yumurtalar pişiyor, kocam portakal suyunu sıkmış oluyor. Kahvemizi yapıp oturuyoruz sofraya...

Sonra koşturmaca...

"bak yine seni bekliyorum kapıda"
"ne yapayım canım boş mu oturdum, anca hazırlanıyorum"
"çiçekleri suladın mı"
"makyajımı yapayım çıkarız, ya da neyse arabada yapayım"
"çöpü unutmayalim"
"telefonum nerde, bulamıyorum, bi çaldırsana"
"offf saat yine çeyrek geçmiş"

2009-10-22T13:43:00.001+03:00

canım sıkkın.

çoook sıkkın.

çok çok çok sıkkın.

yorgunum.

çok hem de.

eve gitmek istiyorum.

uyumak.

saatlerce...

Fosforlu

2009-10-15T15:18:00.002+03:00

Karakolda ayna var ayna var
Kız kolunda damga var
Gözlerinden bellidir Cevriyem
Sende kara sevda var

Fosforlu Cevriye'yi oynuyor Devlet Tiyatrosu. Geçen sezon da vardı, ama tabi ben kültür fukarası olduğum için anca bu seneye yetiştim. Güzeldi bence, beğendim.

1. Ankara'daki tiyatro izleyicisinin de Recep İvedik'i sinemada izlemeyip, izleyenleri ayıplayıp TV'de görünce gülenlerden bence. (ben de onlardan biri olabilirim sanırım, belki, zaman zaman, kimi zaman, kem küm...) Oyun müzikal. Ve oldukça başarılı yerleri var. Yine de sahnenin kesilip de - ne denir buna, yani sahnenin sonunda değil de sahne oynanmaya devam edilirken- alkış alan tek yer oyuncunun "sıçarım sizin aşkınıza" dediği yerdi. Ki bence orda "sıçarım" çok yersizdi, "başlarım sizin aşkınıza" da aynı etkiyi yapardı. Zira orda öyle bir çıkış yapması komikti, ettiği küfür değil. Yine de küfre gülünüyor gibi oldu.

2. Koca oyunda, bir dolu şarkı çalındı, söylendi, dans edildi. Alkış tutulan yer, darbukanın girdiği yer. İçimizde var, ne yapalım...

3. Akün sahnesinin dönebilirliğini her oyunda çok seviyorum. Eskiden, karanlıkta dekorcuları seçmeye çalışmak da hoşuma gidiyordu ama, bu sistem oyunda minimum sahne arası sağlıyor, zengin sahne dekoru sağlıyor. Güzel bence...

4. Saat 8'de 22-23 derece sıcaklıkla girdik sanırım salona. 11'de çıktığımızda 32 derece olmuştu. Oyunun sonlarında sürekli offlama pofflama... Herkes biseyleri yelpaze etmiş. Havalandırma mı bozuktu, yoksa hic mi yoktu anlamadım. Neyse ki oyun güzeldi, yoksa bu kadar uzun bir oyun bu kadar sıcak bir salonda mümkün değil izlenemezdi.

5. Ben niye tiyatrocu olmayı istemişim hep. Deli miymişim? Bi tiyatrocuya sormak lazım?

6. Fosforlu Cevriye : http://feraydarici.blogcu.com/

zihin haritası

2009-10-09T16:17:00.006+03:00

sevmiyorum çay kokusu sinmiş suyu. O suyla yapılan kahveyi... Gittiğim her yerde "eee şey pardon, ona çay kokusu siniyor da, kahvenin suyunu başka yerden alabilirsiniz diye kapris yapmayı da sevmiyorum... Şirkette günde iki defa içecek için servis yapıyorlar. Diğer zamanlar gidip sen alıyorsun. O servisler sırasında sürekli unutup kahve istiyorum. Makineden veriyor. İlk yudumda kokuyu alıyorum, geri kalanını içemiyorum.
yaw evi temizlemeye gelen kadın müessesini kim keşfetmiş? Bence süper bi olay. İki haftada bir geliyor, geçen hafta aksadı, 3 haftadır gelmiyordu. Şimdi aradı, buzdolabındaki bozulmuş çürümüşleri atmış, arama diyor. Evdeki öbek öbek tozları kadından önceki gün bi posta siliyorum aslında ben. (ama çok temiz olacak şekilde değil, o zaman temizlediğimi anlar, ama arkamdan ne pasaklı kadın diye de konuşturmam)
akşam misafir geliyo. Yabancı değil bizimkiler. Biz dahil kadro şöyle 2 cocuk, 3 ergen, 3 kadın... Ergenler kadınların kocalarını sembolize ediyo. Bize gelince kendilerini balkona kapatip telefonlarını birbirlerine gösterip duruyorlar. Bazen cidden balkona çıkıp "aaa ne ayip cocugum, geldiğinizden beri X teyzen seni görmedi, bi gel salona bi iki konuş, sonra yine gidersin arkadaslarının yanına" diyesim geliyo... Demiyorum. Adamlardan biri kızıyo. "Bi rahat birak yaw, ne yapisik seylermissiniz" diyo. Yoksa benim kocam beni hic birakmaz. Bu sefer hazır pasta börekle gecistirecem.
aksam bu gruptan ayrı olarak bir de yatılı misafir geliyo. O da arkadas tayfasından...
haftasonları eğitimlerim var, cumartesi sendromu yaşıyorum her hafta.
Multinational ve kurumsal diye düşünüp girdiğin firmaların işten çıkma sürecinde kıçım kadar kurumsal olduğunu anlayabiliyormuşsun. (pardon bu konuda asabiyim azcik)
anası / babası / abisi / ablası meşhur olup da sanat camiasında kendisine yer edinmeye çalışanları artık anlıyorum. Bazen benim de "Ben serkanin karısı değilim, Proje Sorumlusuyum" diye bagirasim geliyo. İnsanın kocası ile aynı şirkette çalışmasının sıkıntısı da bu... Geçen gün genel müdür yard. ile toplantım vardı, benim projemle ilgili bir kalemi Serkan'a sormamı söyledi. Sonra da "karı-koca çalışırsınız işte" dedi. Ben de gayet Sibel Can'ın Sulhi bey demesi gibi hitap ediyordum o sırada kocama. (bey demiyordum da, şirkette 1500 tane aynı isimde adam olduğundan, eskiden beri biz iş ortamında isimle değil soyadi ile hitap ederiz kendisine. Soyadi ile konusuyordum. Gerci komik oluyo, benim de soyadim o şimdi. Buna xyz bakar diyorum, soyadimizi söyleyerek.... Sen mi bakacan yani diyorlar)
Yazının başlığı aslında çay kokusuydu. Ve sadece bunu yazmak için açmıştım. Sonra lan ben hiç birşey yazmıyorum, bi bunu mu yazacam simdi ayıp dedim. Diğer maddeleri yazdım.
Evlenin! Bloguma evlilik hazırlıkları vs diye yazıp gelen varsa diye bunu yazayim dedim. Hani yukarda ayrılık aşamasında bi anda tavir degistiren sirketten bahsettim ya (hani kıçıma benzeyen) kocalar da onlar gibi olabilir, önemli değil. İlersi kötü bitebilir, o da önemli değil. Yemek, temizlik, ütü vs canınızı çıkarabilir, ama o da önemli değil. Sırf düğün gününü yaşamak, sırf cicim aylarında o şapsal kırıtmaları yapmak, sırf geceleri uyanıp aman da aman kocam yanımdaymış diye sırıtmak için bile evlenilebilir zannımca.
Bebek konusunu bilmiyorum. İşimle 3 aylığına anlaştığımı duyan bir dolu kişi hamilemisin dedi. Bir dolu kişi buna "sakın ha!" ekledi. Bunu ekleyenler içindeki bir dolu kişi de anneydi...
1 haftayı geçti bu projeye başlamam. Önce İstanbula gidip bi dolu toplanti yaptım, sonra ankaraya gelip teknik şartname yazdım. Sonra sözleşme yazdım. To do listimde maliyet hesaplamak kaldı. Kenar mahalledeyken evlenip yüksek sosyete semte gelin gitmiş, sonra da boşanıp mahallesine dönmüş gibi hissediyorum. Anacım ABmiş, projeymiş falan yalan. Ne varsa iş geliştirmede var. Üstelik sağım solum önüm arkam tanidik. Yemekhanede, otoparkta falan sürekli birileri ile karşılaşıyorum. Onlarla konuşurken de mahalleden birini görmüş gibi hissediyorum. Hatta " Gece'yi duydun mu, dönmüş mahalleye" gibi dedikodumu yaptıklarımı da düşünüyorum. Bu da ihbar süresinde eve erken gidip Cennet Mahallesi izleme etkisi sanırım.
Yazıklarımı okudum, karman çorman... bi dolu hatalı. Anlayan elime mum diksiiiin....

iş...

2009-09-30T06:20:00.002+03:00

bugün işteki son günüm... Hayatımda ilk defa işten atıldım. Gerçi proje bitmişti, zaten bütün ofisi boşalttık falan gibi tesellilerim var kendime.

Yarın yeni işimdeki ilk günüm. 3 aylık kısa dönemli bir iş. Yine de mutlu oldum. Her ne kadar ev hanımı olmak bir süreliğine cazip gelse de işsiz olmak ciddi bir baskıymış üzerimde...

Şimdi aynı sıkıntıyı 3 ay sonra yeniden çek kolaysa...

evlilik

2009-09-06T08:25:00.001+03:00

Pazar sabahı, 7.30...

Kocam içerde uyuyor, ben mutfakta akşamki misafirlerim için islim kebabı yapıyorum.

Yine de ben evliliği seviyorum.

Zira, ben onu çok seviyorum.

hayatımın en güzel günü...

2009-06-15T11:04:00.001+03:00

Yolcudur abbas, bağlasan durmaz...

2009-05-29T10:50:00.001+03:00

Ben şimdi gidiyorum, yeniden online olduğumda, yani 2 hafta sonra, 1 haftalık evli biri olacağım...

şişko gelin :(

2009-05-26T09:44:00.002+03:00

düğüne 10 gün var... Nikah günü alalı 5 ay falan oluyor sanırım.

Peki ben neden hala 5 ay önceki kilomdayım. Üstelik tüm bu süre içinde rejim yapıyorum / yapacam / ha bugün ha yarın vs cümleleleri kurduğum halde...

(bu ben değilim, bu kadar da şişman değilim, yani umarım...)

yeni cümleler

2009-05-21T13:47:00.001+03:00

"akşama evde yemeğim yok.", "annenlere gidelim yarın akşam", "cuma kadın geliyor", "2 makine çamaşır yıkadım, ütüleri daha duruyor" kadını olmama 15 gün kaldı...

yürüyüş alerjisi

2009-05-15T13:05:00.002+03:00

Sabah 6.30da annemle yürüyüşe çıktık, eve çok zor geldim, yol bitmek bilmedi. Son metrelerde ağlıyordum ve koşuyordum... Bunun nedeni ne? Yürüyüş yaptığım zaman 15. dakikadan itibaren bacaklarımda başlayan kaşıntı. Didim'de çok olurdu bu, o zaman terden ve güneşten sanırdım. Olmadı bacağıma sürdüğüm kremlerden vs vs. Ama şimdi serin havada, kapalı bir pantolonla, bacağıma hiç birşey sürmeden yola çıktım ve yine aynı şey...

Eve gidip buz gibi suyla bacaklarımı yıkadım, kaşıntı ilacı sürdüm. Baktım hala duramıyorum kaşıntıdan, artık kanamaya başladı bacaklarım, biraz da buz tuttum bacaklarıma. Sonra geçti yavaş yavaş. Didimdekilerden farklı olarak bu sefer belimde de oldu. Bacağım kadar dramatik olmasa da...

Internete baktım şimdi, bir kaç kişi daha yazmış böyle bir sorunu olduğunu ama sorunun nedeni ya da çözümü ile ilgili bişey yok. Merak ettim şimdi, bunun için doktora da gidilmez ki. Gidilir mi yoksa, belki dolaşım sorunu falan vardır?

Ya da sanırım benim yürüyüşe alerjim var :(

wishful thinking...

2009-05-14T09:29:00.004+03:00

Sevgilimle dün evlenmişiz.

Sabah kuaföre ve makyaja gitmişim. Aman ne güzel olmuş, ne güzel olmuş. sonra eve gelip gelinliğimi giymişim ki gören kuğu sanır beni...

Evden çıkışımız bile çok keyifli olmuş.

Nikahta bütün sevdiklerimizle berabermişiz. Herkes benim ne kadar güzel bir gelin olduğumu konuşuyormuş. Nikah şekerimiz bile çok beğenilmiş. Gelinlik beni incecik göstermiş. Nikahtan sonra arkadaşlarımızla bir park-bahçeye atmışız kendimizi. Altuğ ile Serdar şahane fotoğraflar çekmiş. Hepsi çok doğal. O arada ben kızlarla gülüp eğlenmişim. Yolda arabanın önünü kesen çocuklar sevgilimi hiiç germemiş.

Ordan otele gitmişiz...

Akşam nikah yemeği... yemekler şahane, müzik bizlik. Bütün gece dans etmiş, eğlenmişiz...

Bugün olmuş, ben balayına gitmeden önce bu satırları not edeyim demişim...

Olacak inşallah 3 hafta sonra...

Bay adayların dikkatine

2009-05-05T09:19:00.002+03:00

Firma 1: Amerika merkezli çok uluslu hepimizin bir şekilde bildiği/ürünü kullandığı bir firma. İş, özellikle kamu sektöründe bilgi işlem müdürlüklerine firmanın ürün ve hizmetlerini satmak.
Firma 2: Türkiye'nin belli bir alanda faaliyet gösteren 3 şirketinden biri. İş, kamu sektörüne firmanın katma değerli servislerini satmak.

Firma 1 ile 3 görüşme yaptık, en son İstanbulda genel müdürleri ile görüştüm. Diğer firmayla tek görüşme yaptım. İkinci görüşmemin olduğu gün görüşmem iptal edildi.

Neden ikisinde de aynı: "Kamu olacağı için erkek adayın daha uygun olduğunu düşünüyoruz, ama sizi çok beğendik, uygun erkek aday bulamazsak sizinle çalışmak isteriz."

Bugün bir arkadaşım bir iş ilanı göndermiş. İlandaki herşey -son satıra kadar- bana son derece uygun... Görev tanımı yine aynı, kamu sektörüne satış. Son satırda ise şöyle yazıyor. "Bay adaylar"

Hadi bu sonuncusu, Bilişim sektöründe nispeten küçük bir firma. Sektördekilerin iyi bildikleri ama dışardan pek kimsenin bilmediği çalışan sayısının öyle 100lerle 1000lerle ifade edilmediği. (diğer iki şirketin de çalışan sayısı 1000'in üzerinde)

Bu ayrımcılık değil midir acaba?
Kamu ne zaman bu hale geldi? Ben 1,5 sene önce sektörden ayrıldım, biz güzel güzel çalışırdık tüm kamu çalışanlarıyla...
Ben ne zaman şartname, ihale, proje, satış dünyasına geri dönebileceğim?

Bu 3 soruya cevap istiyorum! Hatta mümkünse son soruya, gel Gece'cim bizim şirkette başla ne zaman istersen, kapımız her zaman sana açık diye cevap verirseniz sevinirim.

İletişimsizlik

2009-04-29T11:29:00.002+03:00

Bugün yaptığım bir konuşma:

- Gece'cim, şu işle ilgili bişey yapabildin mi?
- Yaptım, dün mail attım.
- Haaa ben okumamışım o maili, sen bir daha atar mısın?
- Atarım tabi, yalnız orda 2 tane hata var, şu ve şu. Onları not aldım, siz de bir gözden geçirin, başka hata bulursanız hepsini bir düzelteyim.
- Aaa hata mı var, o zaman sen onları düzelt de ben o zaman bakayım.
- Ama şimdi bana iki iş olacak, isterseniz siz bakın ben hepsini birden düzelteyim.
- Aaa tamam, öyle yapalım tabi...

Tüm ülke dinleniyor, bir ben dinlenmiyorum!

beni bu havalar mahvetti

2009-04-28T10:22:00.003+03:00

"Tamam biz bu sefer size ankastre montajını bilen bir servis yolluyoruz" dediler, Pazartesi 19-21 arası gelecekler diye sözleştik. Biz üç saf evde bekledik bekledik bekledik...

Beko yine gelmedi....

Beko'yu beklerken perdecimi arayıp birşey sordum, "ben bir 5 dakika sonra size dönüyorum öğrenip" dedi, üzerinden an itibari ile 14 saat geçti...

Davetiye beğendik gibi, aslında mevcut seçenekler içinde en sadesini bulduk, nedense en sadesi en ucuzu değil... Gidip sipariş vermek lazım, oturma odasını perdesi halısı da yok daha... Haaa en önemlisi henüz bir yatağım yok, yatak odasının bazasının üzerinde yatacağız... Düğüne 1 ay kaldı yaklaşık...

Sanırım usta beklemek miskinleştiriyor beni... Ya da beni bu havalar mahvetti...

Keyifizim bugün... Hiçbirşey yapasım yok...

Kalanlar...

2009-04-20T10:57:00.003+03:00

Mutfakçıyı boğmama ramak kaldı...
İdeal kiloma ulaşmama bir ton kaldı...
Halıcı terminolojisini sökmeme az kaldı...
Banka hesabımda üç kuruş para kaldı...
Sevgilimle bir aile olmamıza 1,5 ay kaldı...

Bekleyiş...

2009-04-16T10:32:00.004+03:00

Evlenecek birileri var mı okuyanlar arasında?
Ben de garip bir ruh hali var... Bir yandan sabırsızlanırken dişimizle tırnağımızla yuva yaptığımız yere taşınmak, her gece sevgilinin yanında uyumak için, bir yandan hiç bitmesin istiyorum bu günler... Bu heves, bu bekleyiş, bu heyecan...

Geçen sene bu zamanlar, sevgilim askerdeyken onun yanına gidecektim... Bir arkadaşım "Heyoooo 4 gün kalmış gitmene" dedi. "Evet, ama dönmeme 7 gün var" dedim. Karamsarlık mı bu, bilmiyorum ama şu andaki hissiyatım da aynen öyle. O kadar keyifle, heyecanla, hevesle bekliyoruz ki düğünü, balayını, evimize yerleşmeyi... 50 gün sonra tüm bunlar bitecek ve ben bu heves ve heyecandan mahrum kalacağım gibi hissediyorum. Evet, evet biliyorum o zaman da yemek yetişecek mi, ütüler ortadan kalkacak mı gibi heyecanlar olacak hayatımda :)

Üstelik, hayatımın geri kalanında hep evli olacağım, ama bir daha hiç nişanlı olmayacağım, oysa ki nişanlılık çok keyifli birşey diye de düşünüyorum...

Her sabah bunları düşünüyorum, sonra her akşam onun yanından kalkıp evime dönerken azıcık kaldığına şükrediyorum...

Masal...

2009-04-15T13:52:00.003+03:00

Evvel zaman içinde kalbur zaman içinde bir grup insan Beko'da çalışıyormuş. Amma velakin bu insanlar yeminliymişler birbirleri ile konuşmamaya... Herbiri tek tek "ben bildiğimi okurum, müşteriyle ben tek başıma konuşurum" dermiş. Bu kişilerin en sevdiği laf "siz olmasanız da komşuya kapıcıya bırakırız"mış. Bunlar ne birbirlerinin mesai saatlerini bilirlermiş ne de önceden verilen sözleri hatırlarlarmış... Derken efendim bu insanların üzerine artık bu konudan çok bunalmış Şebnem düşmüş... Şebnem düğün dernek dinlemeden tam gaz yemek yemeye devam ettiğinden, hepsi un ufak olmuş. Tüm Beko alanlar hayatlarının geri kalanında mutlu mesut yaşamışlar... Gökten 3 elma düşmüş, üçünü de Şebnem
yemiş...

Ve bugün, çarşamba 13.30... Dirilidirilidirilir

- Alooo?
- Şebnem hanım, ben Bekodan arıyorum. Biz eve geldik de yoksunuz?
- Evet işteyim çünkü, 7'den sonra teslim edeceksiniz.
- Ya evet benim teslimat formunda da öyle yazıyor ama biz 6'a kadar çalışıyoruz.
- Bunu sizin bayiniz ve servis merkeziniz bilmiyor mu?
- Ya onu bilmiyorum da komşunuza bıraksak.
- Bu konuyu dün de anlattım, garanti ve montaj gibi nedenlerle ben kendim teslim almak istiyorum. Bana mesainizin gece 10'a kadar olduğu söylendi.
- Bazen nöbet tutuyoruz da bu hafta hiç nöbet yok, en geç 17.30da teslim edebiliyorum.
- Üzgünüm gelemem, merkezinizle konuşun ve 7'de neden söz verdiklerini onlara sorun.
- Tamam ben size dönecem...

52 gün...

2009-04-14T10:27:00.002+03:00

Evimiz bitti gibi... Yoruldum ama... Az önce Beko'ya patladım bu yüzden. Telefonu kapatıp, küfür ettiğine eminim. Teslim edecekleri bir mikrodalga... Dün akşam 7'de konuşmuşuz, çarşamba 7'den sonra teslim edilecek diye. Bu sabah 10.00'da telefon ediyorlar, "biz sizin kapıdayız evde yoksunuz, komşunuza bırakalım mı?"

Tamam bu çok sık olan bişey belki? Peki siz bir mutfakçının tezgahı hem ocak hem buzdolabı giremeyecek şekilde kesebildiğine şahit oldunuz mu? Ankstre ocağın gireceği yerin eni ile boyunu karıştırıp kesti adam!!! Ocağı yan koyunca cok güzel oturuyor ama hakkını yememek lazım!!!

Neyse ki en büyük dertlerimiz bunlar.

Ev-mobilya-gelinlik-beyaz eşya leveli tamamlandı, bir sonraki level'a davetiye-şeker aşamasına geldik nihayet. Son 52 gün...

Ama artık düğünü değil, balayını sayıyorum ben :)

inşaat

2009-03-25T13:42:00.002+02:00

Evimiz inşaat halindeydi ne zamandır. Evden ziyade yeni bir yaşam inşa ediyoruz.

Hayatımda bu kadar mutlu olduğum bir başka zaman dilimi oldu mu hatırlamıyorum.

terminoloji

2009-02-15T11:27:00.003+02:00

monoblok, elmas kazan, genişlik, derinlik, yükseklik, 1000 devir, emiş gücü,14'lü, kilitli sistem, amerikan panel, suntalam, MDF, lake, 8 mm, ceviz, abanoz,açık armut, venge, kombi tipi, solo, ankastre, 7 kg, 8 kg, kısa program, a sınıfı, a+, fildişi, kum beji, kolçak, konsol, batarya, kiler dolabı, çekmece, metre, siteler, boyacı, dolapçı, mutfakçı, laminatcı, çelik kapıcı, matkap, elektrikçi, "Nakitse kaça olur?", sürgülü kapı, fren sistemi, gizli çekmece, kumaş alternatifi,microfibre, "kaç günde teslim?"...

Hani derler ya, insanlar günlük konuşmalarında x, y, z kadar kelime kullanırlar diye... Nişandan, daha dogrusu nikah için gün aldıktan sonra hayatımıza eklenen yeni kelimelerimiz bunlar.

Düğün tarihine az kalması sebebi ile bir anda değişti sevgilimle konuştuğumuz konular. Dün, sevgililer gününde, önce romantik bir yerde yemek yerken çamaşır makinası ve buzdolabını konuştuk, sonra eve gidip kanepeleri odaya nasıl sığdırırız konulu bir çalışma yaptık. Elimizde bir metre ile dolaşıyoruz artık. Olmadı karış hesabı. Bir karış 22 cm.

"Mukadder, I love you"

2009-02-03T14:04:00.002+02:00

O kadar o kadar o kadar çok isterdim ki nişan yüzüklerimizi dedem taksın.

* Başlık dedemin sıklıkla anneanneme seslenişinden...

Bir küçücük kutucuk, içi dolu mutluluk

2009-01-29T19:26:00.003+02:00

Sebnaaaaaammm

2009-01-28T17:35:00.005+02:00

Bugün en az 3 defa yerimden bu nida ile zıpladım. Yan odada başka milliyetten olan takım liderim (proje müdürüm, ya da işte her neyse, bizim patron yani) oturuyor. Kapılarımız açık, bırak klavye tıkırtılarını, elmasını ısırma sesini dahi duyuyorum. Bu bir kaç gündür kendisi ile yakinen çalışıyoruz. Dolayısı ile gün içinde yerimizden kalkmadan birimiz ile konuşuyoruz. (ben yalakalık olsun diye bazen kalkıp yanına gidiyorum tabi, koskoca patron!)

Ama böyle işe dalmışken, pat diye "Sebnaaaaaam" diye bağırmıyor mu! Vallahi zıplıyorum yerimden. Hayır, bizim ofiste insan tuvalete gidemiyor bütün ofis benim sesimi mi dinleyecek diye. O kadar sessiz. Sadece klavye sesleri, bi de karşımda oturan Kırgız hapşırısa o... Niye bağırırsın be kadın? Denmiyo tabi böyle... "Yes Angelaaa" diye bağırıyorum kendisine ben de... Öyle bağıra bağıra konuşuyoruz...

Bazen "Efendim Angelaaa" diye bağırıyorum bi de. "5 senedir takımı yönetiyor, daha futbolcusu ile Türkçe konuşamıyor bu bizim hoca" serzenişi yapan yaşlı taraftar amcalar gibi bi hassasiyetle.

Üzerlik

2009-01-15T16:44:00.002+02:00

Rahmetli dedem, canım bitanem dedem, sağlıklıydı o zamanlar. Akay caddesinde bir evleri vardı. "Anane evi". Gidince mutlu olurdu dedem. Ben küçükken daha canlıydım sanki. Hoplar zıplar oynardım, neşelendirirdim sanırım onları. Aman nazar değmesin kızıma/kızlarıma derdi dedem hemen. Mutfağa gider üzerlik otu yakardı. Garip, kokusunu hatırlamıyorum şimdi, ya da ne tepki verdiğimizi. Bir maşa ile tutturulmuş küçük bir kapta yanardı o, dedem de gezdirirdi çevremizde....

Dün bir ambulans gördüm yine. Ne zaman geçecek ambulans görünce, hele de sirenleri avaz avaz bağıran bir ambulans görünce ağlamalarım. Son gecesi, son haftası.... Doldu yine gözlerim, yazmak çok zor dedem hakkında...

Neyse, bi şekilde dedem yakamıyor üzerlik bana. Şimdi burda sana düşen sevgili okuyucu, bi "aman maşallah, nazar değmesin" demek.

PS: nazara pek inanmam aslında, ama maşallah, bu ara hayatımda bir çok şey yolunda. Nolur nolmaz.

"Psikolojik olarak hazır değilim"

2009-01-09T10:46:00.000+02:00

Bugün bir ağrı ile diş hekimine gittim. 20 yaş dişime bir müdahale gerekiyormuş. "Ne zaman" diye sordum tabi hemen. "Yapalım şimdi" dedi. "Yok" dedim, "ben psikolojik olarak hazır değilim, biraz kendimi bu fikre hazırlayayım bir hafta."

"E peki madem, çarşambaya kadar hazır olur musun?" dedi, ne desin...

Güneş

2009-01-08T10:30:00.003+02:00

Hava uzun zamandır kapalı Ankara'da... Ilgazdan dönerken kapalıydı yine hava, arabayı güneşe doğru sürmüştük hep. O zaman geçirmiştim içimden hep güneşe gidelim, hep aydınlık olsun diye.

Güneşimi yanıma alıp kısacık kaçasım var yine...

ideal kilo

2009-01-07T12:55:00.004+02:00

periyodik olarak -2 haftada bir gibi bir periyodla- muhtelif sitelerden BMI ve ideal kilo hesaplamaları yaptırıyorum. Her seferinde değişeceğini umuyorum sanırım. Zira deli olmalılar ki bana inatla 56 kilo olmam gerektiğini söylüyorlar. Bilim dünyasından bu konuda bir ilerleme bekliyorum tez vakitte. Birilerinin çıkıp ay pardon biz yanlış hesaplamışız, herkes kendi rakaminin üzerine 10 eklesin demelerini bekliyorum...

bekliyorum...

mevcut BMI formülü: kilo / boyun karesi

bakın formülde çok açık bir şekilde sabit eksik.

Yeni formül: 10 + (kilo/boyun karesi)

Çok şahane oldu böyle, evet...

Hava, Su, Yol, Doğalgaz ve Melih

2009-01-05T10:06:00.003+02:00

Ankara'da hava o kadar kapalı ki, işyerime geleli 1 saatten fazla kalkalı 3 saatten fazla olmasına rağmen gözlerim kapanıyor. İçim huzursuz. Havanın etkisi mi bu?

Ankara demişken, İ. Melih Gökçek yeniden aday... Doğalgazdan 7 kişi ölüyor... Sular hala sarı sarı akıyor... Kravatsız bir adam, mesai gününde basın toplantısı yapıyor, cumaya gitmek için kaçıyor... Saltanat devam ediyor... Bütün bir haftasonu, göz göre göre kar yağdığı halde yollar kapanabiliyor... Çankayadan hoşdereye gitmek için bir aşağı bir yukarı trafikte dolanılıyor... Ankara'nın her ay 80.000 lirası yol geçirmeden önce izin alınmayan bir büyükelçiliğe ödeniyor... 29 Ekimde Cumhuriyet Bayramı törenlerine alternatif olarak hazırlanan törenden 24 saat bile geçmeden açılışı yapılan yollar kapanıyor...

1994 Melih Gökçek'in tahta geçtiği sene...

Yılbaşında ölen çocuklar henüz 3 yaşındaydı.
Başbakan Tansu Çillerdi. 5 Nisan kararları alındı.
AKP diye bir parti yoktu. O sene yapılan yerel seçimlerde Refah partisi %22 oy almıştı. İ. Melih Gökçek de bu partideki milletvekilliği görevinden istifa ederek başkanlığa aday olmuştu.
Tam otobüs bileti 4000 TL, öğrenci bileti ise 2500 TL idi. Kısaca, İ.Melik GÖKÇEK yönetimi tarafından 15 yılda ulaşım bilet ücretleri, tam bilette 350 kat, öğrenci biletinde 400 kat artırılmıştır.

Ve bu adam, doğalgaz abonesinin 150 binden 1,5 milyona çıkması ile övünüyor. Her yerde kömür dağıtırken. Teknolojinin, üretimin, yeniliğin, nüfusun nereye gittiğini önemsemeden. Tamamen ceteris paribus hesaplarla...

Daha fazla bilgi için:

aşk...

2008-12-29T15:31:00.003+02:00

...her an, durmadan onu düşünebiliyorum bazen...

aman tanrim benim karmam var!

2008-12-26T15:30:00.002+02:00

bazı bazı sıkıldım mı sözlükte de yazıyorum. (sözlük = ekşi sözlük) Aslında ilk başlarda, ilk yazar olduğumda, fazlaca mesai harcadığım, dakika başı acaba beni oylamışlar mı diye baktığım, oylanmayan entrylerimi hemen sildiğim, bolca takdir beklediğim bi işti bu. Sonradan sonraya ilgim azaldı, çoğu kez kullanıcı girişi bile yapmadan sadece okumaya başladım sözlüğü.

Blogu kapatınca bir süre, aklıma gelenleri (2-3 şey) oraya yazmıştım. (sevgili alp, yazmaktan vazgeçmemiştim gördüğün gibi). Bugün yeniden girdim bi baktım benim karmam olmuş. (sözlükte karma bir nevi rating sistemi, oylanan entrylerinize göre belirleniyor.)

Hem de öyle böyle değil, "Her eve lazım" olmuşum ben.

de ben buna neden bu kadar sevindim ki şimdi??

Taksi

2008-12-22T13:38:00.002+02:00

bugün bir toplantı için iki defa taksi kullandım. Taksiciler mi konuşmayı seviyorlar, yoksa beni mi buluyor konuşmayi sevenler bilemedim.

Bir tanesi Sedat Simavi Sokağı bilmemesinin açıklaması olarak iki aydır taksici olduğunu ondan önce tır şoförlüğü yaptığını anlattı. Ne taşıdığını sordum, kaba inşaat malzemesi taşıyormuş. Ama TOKİ bitirmiş inşaat sektörünü. Bu da taksiciliğe başlamak zorunda kalmış. Hangisi daha iyi dedim, tır dedi. Kaç ton taşıdığını sordum, eskiden iyiymiş 50 tona kadar taşınırmış ama denetimler artınca 28 tona kadar düşmeleri gerekmiş. Kaç tonaj araba kaç ton taşır uzun uzun anlattı. Denetim çok oluyor mu diye sordum. Tonajı fazlaysa kaçarlarmış denetimden, polis bağırır çağırırmış ama bunlar durmazmış. "3- 5 milyar yazar durursak garanti, durmazsak plakaya o kadar çok yazmıyorlar genelde" dedi. Ceza olunca işveren ödüyormuş, e sanki kendi keyfine mi yüklüyormuş o kadar tonu? Kaza yapıpı yapmadığını sordum, tırla yapmamış. Ama taksiyi çarpıp duruyormuş. "14 metrelik arabayı park ederdim, bunu edemiyorum" dedi.

Diğerine ben hiç birşey sormadım. Hatta suratımı astım oturdum. Ama o durmadan anlattı. Şu anda taksici hakkında bildiğim şeyler şunlar: 2 evi var, araba kendinin, bir de hyundaisi var, çalışmadığı zamanlar onu kullanıyor. Alıştığı için çalışmaya bi gün evde dursa ertesi gün sıkılıyor. Ondan çalışması, yoksa hiiiç ihtiyacı yok. Hayır evde otur otur naapsin. İçkisi, kumarı, kahvesi yok. Gezmeyi yemeği içmeyi seviyor. Öyle pavyon muhabbetini sevmiyor, o oyle restauranta gitmeyi, hafif bir müzik eşliğinde 1-2 duble viski içmeyi seviyor. (bu arada arabada arabesk çalıyor, arabanın arkasında ve içinde bir dolu yazı var)

kendi arabamla gide gele unutmuşum taksicileri...

Panic mode on

2008-11-10T16:57:00.002+02:00

Geçen gün bir arkadaşımın Mart sonundaki düğünü için Kasım ayında mekan ayarladığını, ve hatta mekanda yer kalmadığı için Cuma günü evlendiğini öğrendim. Ondan beri sürekli panik halde ortada dolaşıyorum. Yalnız tek yaptığım panik olmak, onun dışında bir aksiyon almıyorum.

Bu hikayenin üstüne "biz tüm işleri 2 ayda hallettik" konulu en az 10 tane hikaye dinledim ama yine de panik moduma engel olamıyorum. Internet kazan ben kepçe bir süre, ne yapalım...

Kendime not: Bu panik halim devam ederse ortada evlenmeyi planladığım bir sevgili kalmayacak, bu hususa da dikkat etmek lazım.

notlar

2008-11-07T16:19:00.003+02:00

Biliyor musunuz benim mutsuzluğumla mutlu olan insanlar var. Ve ben de sanırım onların mutluluklarını ben de pek istemiyorum ki mutsuzluklarımı buraya yazamıyorum artık. Zaten hayatımdaki bir milyon şeyi de yazamıyorum. Kimi zaman buraya sadece benim anlayacağım notlar düşüyorum, geri dönüp okurken o gün ne olmuştu da ben bunu yazmıştım hatırlıyorum. Şu ana kadar yazıklarım da yazdıklarım da o not minvalinde. Karmançorman aklım... İş konusunda, sevgilim konusunda, evlenmek konusunda, hayatım konusunda, arkadaşlarım konusunda. herşey karışık. Sorarsanız, "iyi işte, işe gidip geliyoruz...". Fazlası zaten kimsenin umrunda değil.

Az önce eski odam, yeni toplantı odasında telefonla konuşuyordum. Zaten bizim şirkette pek toplantı da olmadığından orası bir nevi telefon kabini. Büyükçe bir kabin yalnız, konuşurken yankı yapıyor. Karşıdaki hep soruyor "Tuvalette falan mısın?" Özel konuşması olan kapıyor telefonunu giriyor salona. Bu konuda en şanslı karşımda oturan arkadaş. O konuşmalarını Rusça yaptığından biz zaten olaya fransız kalıyoruz... Geçen gün iş yerinden duyulmaması gereken bir iş konuşması yaptım biri ile. o odadan. Kadın bir daha aradığında "müsaitseniz konuşalım, geçen sefer pek uygun zamanda aramamıştım galiba" dedi, artık ne düşündüyse... (bu satırları yazarken yine aradı, yine aynı yere konuştum, hasta olduğumu da biliyor, sanırım artık hastalığımı ishal sanıyor)

Cuma akşamı kendi evime gidip (ki benim bir evim yok), üzerime bol gelen diz yapmış uyduruk bi esorfman giyip (ki benim bol gelen hiç bir şeyim yok), anlamsız programlar arasında zap yaparak maksimum kalorili şeyler yemek istiyorum. Bunu yaparken de zayıf olmak istiyorum. Kalorilerini düşünmeden, suçluluk duymadan yemek istiyorum. Ayrıca depresyon modunda değil de hayatımda normal birşeymiş gibi yapmak istiyorum bunu. Ama ne zaman buna benzer bir sahnede kendimi bulsam, "cok yalnızım, cuma akşamı ne işim var evde" şekilde mızırdanmalarıma biraz içki, sonra da sümüklü mendiller eşlik ediyor. Hatta doğrudan isim vereyim burda, nerden aklıma geldi bilmiyorum, algida kurabiye parçacıklı dondurma.

Geçen gün Arda ile mısır patlattık. Ben koltukta bağdaş kurdum, o bacaklarımın arasında kalan boş alana oturdu, bacaklarını benim bacaklarımın üzerine attı. Mısır kasesini de kendi kucağına aldı. TVnin karşısına geçtik, mısırlar bitene kadar oturduk seyrettik. Bi kendi ağzına attı, bi bana verdi. Mısırlar sıcak olduğundan küçük elleri ile mısırı aldı, üfledi öyle verdi teyzesine... Sonra mısır bitti... Arda huysuzlandı, ben gittim Ardayı dedesine verdim geldim. Teyzelik çok güzel bir müessese... Haftaya doğumgünü... Teyzeliğin hakkını veren bi hediye almam lazım, stresteyim...

Cuma günü İstanbula gideceğim (gelecek cuma) Gittiğim gibi de döneceğim hiç gezmeden. Gönül isterdi ki haftasonu orda olayım. Gezeyim tozayım. Ama Arda'cım teyzem neden doğumgünüm de yok der sonra...

Bu yukarda yazdığım cümleyi söylemesi mümkün değil. Konuşması papağan düzeyinde. Teyze bile demiyor, bazen Te, bazen teziii... O kadar.

Bugünün notları da bu kadar olsun.

hasta...

2008-11-06T10:11:00.003+02:00

Garip bir sesim oldu bu aralar... Çatlak çatlak ve kalın. Ama cümle sonlarına doğru tizleşiyor. İki gece önce aldığım ilaçlar da fayda etmeyince ve bir türlü öksürmekten uyuyamayınca gecenin ikisinde cep telefonumdan google'a girip ne yapabilirim diye baktım... Bizim ev aktar olmadığından, google'in dediği otları gecenin o saatinde bulup da kaynatamadım tabi. Yattığım zaman nefesim kesildiğinden bol bol yastık takviyesi ile dike yakın bir pozisyonda uyumuşum...

O kadar çok öksürdüm ki son 2 günde, artık öksürdükçe bel bölgemde bir kas ağrısı hissetmeye başladım. Acaba öksürmek çok kas çalıştıran birşey mi? Bi de bonus olarak zayıflarım belki bu öksürük krizlerinden sonra!

Bugün neyse daha iyiyim... İşin garibi kendimi hiç hasta hissetmiyorum, sadece boğazım/göğsümde sürekli bir rahatsızlık hissi ve çevremdekileri benden çok uzağa kaçıran bir öksürüğüm var.

Truff

2008-11-03T09:57:00.002+02:00

Bu haftasonu müstakbel kayınvalidem çağırınca bir telaş başladı bende... Ne götüreceğiiiim? Evlerine ilk defa gidiyorum, bir de ev hediyesi lazım. Ne yapsak ki...

Çikolata çok sevdiğini bildiğim için Truff yapmaya karar verdim. Yukarda resmini gördükleriniz çıktı ortaya :) Altındaki servis tabağını bulmak truffleri yapmaktan daha zor oldu. Paket kağıtları için çiçekçi dolaştığımı da ekleyeyim.

Neyse beğendi hediyem&çikolatam... Bir sınav daha atlatıldı...

Ilgaz

2008-10-20T08:00:00.001+03:00

Sabah yola çıktık, bir gece önce onda kalmıştım zaten, yola çıkacağız diye. Bir termos dolusu suyumuz, sonsuz kahvemiz var yanımızda. Sıcacık araba, içimiz, kahvemiz. Aylardan Ekim... Ilgaz'da sonbahar...

Dışarda hava buz gibi. Ağaçlar binbir renk olmuş, dağların tepesinde azıcık kar... Benim içim sımsıcak.

Yol kenarında bir otele yerleşiyoruz. "Ne yapılır burda" diyoruz görevli adama, "hiiiç" diyor cesaretimizi kırarcasına. Hava buz, benim içim sımsıcak, umursamıyorum. Gök yarılsa umursamayacağım o gün. Kıpır kıpır içim...

Balık yiyoruz otelin bahçesinde... Misss... Kendi alabalık tesislerinden tutmuşlar. Sonra yürüyüşe gidiyoruz Milli Parka. Giderken benim elimde telefon, sevgilimin görebildiği otel tabelalarını tek tek arıyorum. "Merhaba, sizde digiturk var mı?" Beşiktaş-Trabzon maçı var o gün.

Dağların tepesinde yürüyoruz biraz. Yerden bulduğumuz azıcık karla kafama kartopu bile yiyorum. Ağaçların ortasinda bir yere çekip götürüyor beni sevgilim. Önce öpüyor beni, sonra soruyor bana "Benimle evlenir misin?"

Beklediğim ve hatta üzerinde konuştuğumuz bir teklif olsa da kuşlar uçuyor içimden sanki... Evet diyorum düşünmeden. Sonra maç izlemeye gidiyoruz beraber. Akşam şömine başında romantik bir yemek...

Geçen sene bugün... Tam bir sene geçti üzerinden....

Madde madde

2008-10-17T14:24:00.003+03:00

gittikçe daha burjuva oluyorum. Özellikle öğle saatlerinden sonra telefon edip "bana bi kahve sütlü olsun" diyebileceğim bir işte çalışma hayalleri kurdum az önce... Bu satırı yazdıktan sonra kalktım mutfağa gittim, adımlarımı saydım. Odamla kahve makinası arası 19 adım.
Starbuckstaki kahve siparişlerim de tuhaflaştı... "Tall, double shut, non fat latte" e bu aralar "60 derece" ifadesini de ekledim. En uzun Latte siparişi veren ben miyim merak ediyorum.
Kahve dünyasına bayılıyorum bu aralar. kahvelerin yanında getirdikleri çikolatalar ve oturur oturmaz masaya koydukları çikolataların bu bayılmaya ne kadar etkisi var bilmiyorum.
Sevgilime kahve makinası alayım dedim, yeni işe başladı, o yüzden. Şimdilik bir odası yokmuş, dolayısı ile almayacağım.
Sevgilimin yeni işi bir felaket, sürekli toplantıda...
Radikal son bir haftadır aldatmak ile ilgili yazılar yayınlıyor. Radikalin bu yayın atağı, benim özel yaşamımdaki sorunları ayağa kaldırıyor. Kurup kurup adama saldırıyorum. (Bunla bir önceki maddenin alt alta gelmesi de hala kurduğumu anlatıyor)
Ve evet ben her gün önce itiraf.com, sonra Güzin abla okuyorum. Hatta bazen millete linlini bile gönderiyorum.
Sürekli böyle maddeler halinde yazmak bana çağrışım oyununu çağrıştırdı. Bir Edirne seferinde sevgilimle yeni sevgiliyken arabada bu oyunu oynamaya başlamıştık, 3 kişi. "Güzel" demişti bir önceki arkadaş "Şebnem" demişti benimki... Şimdi güzelden sonra aklına gelen bilumum tenisçi, bilumum hollywood kadını oluyor... Şebnem de ona anca "Şişko"yu çağrıştırıyor. (Güzel dediği sıradan tam 15 kilo daha azım şu anda, sorun benim kilolarımda değil, pembe gözlüklerde)
Ve tabi ki, her zaman ki gibi rejimdeyim ve tabi ki her zaman ki gibi pek iyi gitmiyorum.
Kıtıra gittik öğlen. Gündüzleri karnıyarık-pilav-ayran yiyen bankacı teyzeler, akşamları ise kokoreç-bira yiyen üniversiteli rockerlar oluyor. Her seferinde bu duruma aynı şekilde şaşırmayı beceriyorum. (Karnıyarık-pilav-ayran yiyen bankacı teyzelerden de kokoreç-bira gençlerinden de değilim. Ne işim var orda?)
Bana evlenmiyormusunuz hala diyen evli her 10 kişiden 9unun Serkanı ve beni yalnız her yakaladıklarında "Şimdiki aklım olsa evlenmezdim" dediğini tesbit ettik. Rejim yapamayan teyzelerin "sen de ye ayol bişey olmaz" demesi gibi mi bu?
ilkokul öncesi günlere götürürdü annem bizi sanki... Zeytinyağlı yaprak sarmasını hep orda yerdik, gün dolması derdik. Uzun yıllar adını o sandım.... Ki şimdi sarmaya dolma diyen herkesi bilgiç bilgiç uyarıyorum.
7 senelik iş hayatımda çok elzem durumlar haricinde hiç bir cuma öğleden sonra 3'den sonra çalışmadım. (İş yerinde oldum da hep, iş yapmadım) Ve bugün cuma. Saat 14.47. Hadi iyi haftasonları

Yenilenlen

2008-10-08T11:58:00.004+03:00

Yapılanlar-yenilenler

Bayramda sürekli pasta börek yaptım. Üstelik buralarda kimsecikler de yoktu. Anneannem ile yardımcısı, o kadar... Ha bir de annemin kuzenleri geldi bayramda anneanneme, onlara ikram ettim. Geri kalanlar noldu? Ben yedim.

Sıkıntılar-üzüntüler-yenilenler

sıkıntılarım hiç azalmıyor, umutlarım bir an canlanıyor, sonra yine bitiyor. Yoruldum. Pes etmek üzereyim, vazgeçmeyi yediremiyorum... Sıkkınım, üzgünüm, yeniliyorum...

Tatlılıklar - yenilenler

büyüdükçe büyüyor. Büyüdükçe tatlılaşıyor, bazen huysuzlaşıyor. Yere düşen zeytinlere bile el sallıyor, teyze demeye çalışıyor (tszeee gibi bir ses çıkarıyor şimdilik), sürekli hastalanıyor. Her oyunumuzda ısırırak yemek istiyorum.

haşhaş

2008-09-24T09:14:00.003+03:00

Dedemin vefat yıldönümü yaklaşıyor. Bayrama denk geliyor. Dün aktardan haşhaş aldım. Bi haşhaşlı ile bi mercimekli bükme yapayım. Afyonlu dedem, pek sever(di). Becerebilir miyim ki?

Dün haşhaş aldım da bunları yapacağım diye huzurlu uyudum, hayatımda o kadar çok huzursuzluk varken...

Oburluk.

2008-08-21T15:34:00.003+03:00

Rahmetli dedem eskiden oturdukları evdeyken, ve nispeten daha gençken, ve dolayısı ile henüz şeker hastalıkları çıkmamışken sürekli evde fındık ezmesi bulundurdu. Kapıdan girince önce bi yanlarına gider, öperdik. Ama aklımız hep mutfağı boş yakalamada... Boş yakalar yakalamaz, çekmeceden bir kaşık alınır, kavanozun içine daldırılırdı. Anne görüp "öyle yenmez kızım o, ekmeğe sür yiyeceksin" demeden önce koca kaşık yalanır yutulurdu.

Bizim eve alınmazdı öyle şeyler, o zaman. Çok yeriz diye mi düşünürlerdi, bilmem...

Sonra Kolej yıllarında kantinde birşey keşfedildi. Çikolatalı Tost. Tadelle alınır bir kaç yerden kırılır, tost ekmeğinin içine konur, makinaya sürülürdü. missss....

15.30 itibari ile acıktım, mutfağı bir kolacan ettim. Çikolata var dolapta... Hımmm ben şimdi yerim bunu. İlk ısırık hayal kırıklığı, çok tatlı bu yaaa... Aaa dur ekmek var. Koca çikolatayı koydum ekmeğinin topuğunun arasına. Şimdi öyle kemiriyorum... Bence gayet yerinde bi fikir. Çocuklukta öyle gördük biz. Oburlukla ilgisi yok.

2008-08-15T15:24:00.002+03:00

bir arkadaşıma çok eski bir yazının linkini gönderdim, sonra da o dönemi hatırlamak için okumaya başladım blogu. 350'den fazla yazı var hepsini okudum. Dedemin ölümünü okurken yine ağladım. Bazılarında koptum. Kendimle ne çok dalga geçmişim dedim. Ne olayları nasıl üstü kapalı anlatmışım dedim. Her olayı hatırladım. Her olayı yazarken nerde nasıl yazdığımı hatırladım. Yanımda, hayatımda kim vardı, işim neydi patronum kimdi, hissiyatım neydi...

hüzün kaldı geriye okuduklarımdan.... Aralık 2004'de yazmaya başlamışım, o günden bu yana kişisel tarihimi yoklayınca gözlerimde yaş oluyorsa, çalan yine media playerda hüzünlü eski şarkılar oluyorsa bu hayatta çok da birşey yapamamışım sanırım...

Hüsnü şenlendirici ile ilgili bir yazı yazmışım vakti zamanında. Onu yazıyı okurken açtım, şimdi yine o çalıyor.

*************
Rakı istedi canım... Sevgilim aradı o sırada. Akşam özel bir şeyler yapmak istiyorum dedim.

Başbaşa ... Yüzüne bakıp da sorularımı unuttuğum birşeyler...

Hüzünün her saniye hissedildiği ama dile dökülmediği, gözlerimin kenarında yaşlar titredikçe başımızı çevirebileceğimiz, bir an sonra gözgöze geldiğimizde bir şey konuşmadan birbirimize sokulabildiğimiz bir şeyler...

Aklıma üşüşen binlerce "neden" sorusunu dile dökmeyeceğim, onun da dile dökmememin hediyesi olarak beni anlar gibi elime usulca dokunabileceği, ben o dokunmadan bütün cevapları alabileceğim bir şeyler...

Sessiz, hüzünlü ama huzurlu bir yemek yemekte konuşmadan yaralarımın tamir olmasını beklemek anlamsız mı? Yüzümü boynuna gömüp tek bir hıçkırık olmadan ağlayabilir miyim?

***************

Yine kendime not oldu bu yazdıklarım. Hatta yayınlanmadan önce silinen 5 paragrafla birlikte aslında yine maksimum sansüre uğramış bir not. Bunu bile buraya yazmama kızacak o, biliyorum. Zaten son 2 senedir anca benim anlayabileceğim bir dilde yazmışım tüm yazdıklarımı... Nolur kimse sormasın bana noldu diye...

Oje

2008-08-15T13:28:00.004+03:00

Bu benim odamdaki masam. Ev değil yani, ofisteki masam...

Bize her hafta İngilteredeki merkezden bülten geliyor. Yeni projeler, duyurular vs... Bir süredir bir bölüm daha var, birilerinin masasının fotoğrafını çekiyorlar. "Masamda şunlar hep olur, bunla şunu yaparım" falan diye de adam açıklıyor. Öyle personeli tanıştıralim kaynaştıralım minvalinde bir köşe.

Oralardan gelip bu masayı çekseler, ben bu durumu kime nasıl açıklarım bilmiyorum. Masada el kremi, makyaj çantası, parfüm ve en önemlisi oje var en başta... Sabah gelince ojelerimi iş yerinde sürüyorum, öğlen yemeğe çıkarken de makyajımı yapıyorum da... Çalışmak mı? Yok canım, millet yaz tatilindeyken çalışacak değiliz ya...

Aslında bir fotoğraf daha koyabilirim buraya. O da geçen cuma çekilmiş. Saçlar maşalı. Üzerimde kırmızı abiye bir elbise, saten upuzun topuklu ayakkabılar. Ofisteki masamın üzerine oturmuşum. İş yerinden arkadaşım da resmimi çekiyor. O sırada ofise biri gelse ne denir bilmiyorum. "Akşam düğün vardı da, ben de ofisten gidecektim de... Erkenden hazırlanmışım, serkanı beklerken çalışayım dedim..."

Bu ara biraz boşum ofiste... Eylüle kadar bir 15 gün daha öyle...

Sıkıldım ama ben...

Upuzun bir ara vermişim...

2008-07-22T15:23:00.006+03:00

meğer hayat çabuk geçiyormuş, son yazının 16 Haziranda olduğunu görünce inanamadım, ne çok olmuş.

Arada noldu? Bişey olmadı... Hayat geçti...

Hala arabam ile uğraşıyorum. Kazadan sonra Otokoç'a çektirdim arabayı. Onlar yaptılar tamirini. Ama Otokoç bir efsane cidden!!

Kaza yapalı 3 ay oldu yaklaşık, bunun 1 ayında hasar bölümünde kaldı. Ama hasardan aldığımdan beri 3 defa servise götürdüm. -Otokoç yine-

Şöyle ilginç bir cycle var. Benim arabada sorun çıkıyor. Otokoça götürüyorum, onlar sorun yok diyorlar. Sonra başka bir ustaya götürüyorum. O usta sorunun teknik adını söylüyor. Ben gidip Otokoç'a söylüyorum. Otokoç yapıyor. Tepki genelde söyle: "aaa evet değiştirelim biz bu parçayı" diyor. Üç gün sonra başka sorun "Allah allaaa biz neden böyle yapmışız ki, değiştirelim bu parçayı" diyor. Allah için parçayı değiştiriyorlar! detaylar uzuncana aşağıda.

Hasar danışmanının dahilisini bilmiyorum, santrali aradım az önce. (İsimler sallama, belli olacağı üzere)

- İyi günler, hasar danışmanı Abuzittin bey lütfen.
- Ben burdan aktaramıyorum, dahilisi 99 (Santral olup da aktaramamak enteresan tabi. Ama asıl sorun şu ki, o dahili onun değil.)
- O dahili Hüsamettin Beyin hanfendi. Ben Abuzittin Beyi istiyorum. (Ordakilerin dahilisini ezberledim de artık)
- Aaa, öylemiymiş, ben hasar deyince bunu veriyordum. Hüsamettin beyi arayın siz, o biliyordur Abuzittin Beyin dahilisini.

Soracaktım, öğrendikten sonra sizi arayıp bilgi vermemi istermisiniz diye.

Daha önce servis randevusu almak için çağrı merkezini arıyorum.

- İyi günler servis randevusu alacaktım.
- Ne zamana?
- Yarın sabah mümkünse.
- Şehir?
- Ankara
- 2074700'ı arayıp randevu alabilirsiniz.
- Pardon siz 118 misiniz?
- Nasıl?
- Çağrı merkezinden randevu alabilirsiniz yazıyordu o yüzden aradım, siz bana santral numarası veriyorsunuz?
- Biz en erken 2 gün sonraya randevu verebiliyoruz.

Servis kısmı ayrı bir entresan. Arabayı hasar bölümünden aldıktan tam 2 gün sonra motor ışığı yanıyor. Ayrıca arabada acaip bir titreme. Ama hemen olmuyor, araba belli bir süre çalışınca. Ben o dönemde bunun anlamının "fan devreye girince" olduğunu bilmiyorum. İşin garibi servis de bilmiyor. Araba bir gün kalıyor. Gelen cevap şu: "Araba titremiyor ki..." Biz sorun ile karşılaşmadık." Sonra ben gidip başka yerde ustaya anlatıyorum derdimi. Arabayı çalıştırılmıyor bile, kaput açılıp fan pervanesine bakılıyor, kazadan önceki pervane takılmış, her tarafı kırık, o dönmeye başladığında sorun oluyor. Servise gidiyorum, Diyorum ki "o tespit edemediğiniz sorun pervadenmiş, pervane kırıkmış, kazadan sonra eski parça takılmış" o beni hasara yönlendiriyor, hasar pervaneyi o gün değiştiriyor. Açıklama şu: "Arkadaş demek çalıştırmadı fan devreye girene kadar arabayı" .

Hasar'a emme manifoltundaki kırıkları gösteriyorum. "Kör değiliz hamfendi biz de gördük, sorun olmaz bu" diyor. E biz de bu işin ustası değiliz, haliyle tamam diyoruz. Bitmiyor arabamdaki sıkıntılarım. Başka bir yetkili servise götürüyorum. İlgili belgede aynen şu yazıyor: "Emme manifoltunda kırıklar var, rölantiyi yükseltiyor. Önden hasar görmüş, değiştirilmemiş, değişmesi gerekiyor, 835 YTL+KDV". Alıp götürüyorum yeniden Otokoç'a. Tavır aynen şu: "Hallederiz".

Yine hasarda arabayı ilk teslim ettiğim hasar danışmanına ödeme yaparken bu sıkıntılarımı anlatıyorum. Şu yapılmadı, servis tespit edemedi, kırık pervaneyi taktınız falan... Hepsini tek kelime etmeden dinliyor, "benim haberim yoktu" -başka bir danışman takip etti, doğru burası- falan diyor. Ben konuşmaya devam ederken alıyor eline teli, bir numara çeviriyor. Tamam diyorum, şimdi birilerini arayacak, neden böyle yaptık falan diyecek, sorumluları bulacak falan. Karşı taraf teli açıyor:

- melahat abla, gece hanımın ödemesi kayıtlarda gözükmüyor da, bi de sen baksana, sen de varsa, senedini verecem.